| Bronisław Dąbrowski | ||
| arcybiskup tytularny Hadrianotherae | ||
| ||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 2 listopada 1917 Grodziec | |
| Data i miejsce śmierci | 25 grudnia 1997 Warszawa | |
| biskup pomocniczy warszawski | ||
| Okres sprawowania | 1962–1993 | |
| sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski | ||
| Okres sprawowania | 1969–1993 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Inkardynacja | orioniści | |
| Śluby zakonne | 8 grudnia 1943 | |
| Prezbiterat | 10 czerwca 1945 | |
| Nominacja biskupia | 24 listopada 1961 | |
| Sakra biskupia | 25 marca 1962 | |
| Odznaczenia | ||
| Sukcesja apostolska | |||||||||||||
| Data konsekracji | 25 marca 1962 | ||||||||||||
| Miejscowość | Warszawa | ||||||||||||
| Konsekrator | Stefan Wyszyński | ||||||||||||
| Współkonsekratorzy | Franciszek Korszyński Zygmunt Choromański | ||||||||||||
| |||||||||||||
Bronisław Wacław Dąbrowski (ur. 2 listopada 1917 w Grodźcu, zm. 25 grudnia 1997 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, orionista, biskup pomocniczy warszawski w latach 1962–1993, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski w latach 1969–1993, od 1982 arcybiskup tytularny pro hac vice[1], w latach 1993–1997 biskup senior archidiecezji warszawskiej.
Spis treści |
10 czerwca 1945 jako kleryk zgromadzenia księży orionistów otrzymał święcenia kapłańskie w Rokitnie pod Warszawą z rąk bpa Antoniego Szlagowskiego.
24 listopada 1961 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej. 17 stycznia 1962 nominacja została oficjalne ogłoszona. 25 marca 1962 otrzymał sakrę biskupią w katedrze warszawskiej z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego, bpa Franciszka Korszyńskiego i bpa Zygmunta Choromańskiego.
W latach 1969–1993 jako sekretarz Konferencji Episkopatu Polski angażował się w polskie życie polityczne. Uczestniczył w rozmowach w Magdalence, rozmowach przy Okrągłym Stole, negocjacjach między przedstawicielami władz a działaczami związkowymi. Przyjmowany przez kolejnych papieży na comiesięcznych audiencjach ponad 250 razy, w trakcie których informował o bieżącej sytuacji Kościoła w Polsce.
6 czerwca 1982 został mianowany arcybiskupem tytularnym pro hac vice.
W 1993 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2]. W 1990 otrzymał tytuł doctora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[3].
27 lutego 1993 przeszedł na emeryturę. Zmarł po krótkiej chorobie. Został pochowany 29 grudnia 1997 na warszawskich Powązkach w pobliżu kościoła, w grobie biskupów pomocniczych warszawskich.
| |||||||||||