| Bronisław Dembowski | ||
 | ||
| ||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 2 października 1927 Komorowo | |
| biskup diecezjalny włocławski | ||
| Okres sprawowania | 1992–2003 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 23 sierpnia 1953 | |
| Nominacja biskupia | 25 marca 1992 | |
| Sakra biskupia | 20 kwietnia 1992 | |
| Odznaczenia | ||
  | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons | ||
| Sukcesja apostolska | |||||||||
| Data konsekracji | 20 kwietnia 1992 | ||||||||
| Konsekrator | Henryk Muszyński | ||||||||
| Współkonsekratorzy | Józef Glemp Bohdan Bejze | ||||||||
| |||||||||
| |||||||||
Bronisław Dembowski (ur. 2 października 1927 w Komorowie) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie, biskup diecezjalny włocławski w latach 1992–2003, od 2003 biskup senior diecezji włocławskiej.
Jego krewną była siostra Teresa Landy, współtwórczyni Zakładu dla Niewidomych w Laskach. W 1946 ukończył IV Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie[1][2][3]. Święcenia kapłańskie przyjął 23 sierpnia 1953 w katedrze warszawskiej z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. W latach 1953–1955 był wikariuszem w Piastowie koło Pruszkowa. W latach 1956–1992 pełnił funkcję rektora kościoła św. Marcina w Warszawie. Od 1958 do 1975 był duszpasterzem niewidomych archidiecezji warszawskiej.
W czasie stanu wojennego Dembowski był opiekunem Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności. W 1989 był jednym z członków negocjacji Okrągłego Stołu.
25 marca 1992 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji włocławskiej. Sakrę biskupią przyjął 20 kwietnia 1992 w katedrze włocławskiej z rąk abp. Henryka Muszyńskiego. 25 marca 2003 przeszedł na emeryturę.
Jest członkiem Komisji Episkopatu do Spraw Nauki, Dialogu z Niewierzącymi i Apostolstwa Świeckich. Od 1981 jest członkiem Międzynarodowej Rady Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. Współprzewodniczący Komisji Mieszanej do spraw Dialogu Teologicznego między Kościołem Rzymskokatolickim i Kościołem Starokatolickim Mariawitów.
Jest autorem książek, m.in. Służąc słowem (1987), Rozważania świętomarcińskie (1987), Wiatr wieje tam, gdzie chce: z doświadczeń Odnowy w Duchu Świętym (1998).
Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2006)[4] i Komandorią Missio Reconciliationis.
| Poprzednik Henryk Muszyński |  | Biskup diecezjalny włocławski 1992–2003 | | Następca Wiesław Mering |
