| Bronisław Kuriata | |
 generał dywizji | |
| Data i miejsce urodzenia | 25 marca 1923 Lewacze |
| Data i miejsce śmierci | 20 października 1999 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1944-1980 |
| Stanowiska | dowódca 5 Brygady KBW, szef sztabu KBW, dowódca KBW, I zastępca Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej, zastępca pełnomocnika szefa Sztabu Generalnego WP ds. specjalnych |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
                        | |
Bronisław Kuriata (ur. 25 marca 1923 na Lewaczach na Wołyniu, zm. 25 października 1999 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał dywizji Wojska Polskiego, ostatni dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Spis treści |
Urodzony w Lewaczach, w gminie Ludwipol, powiecie Kostopolskim, w województwie wołyńskim. Podczas II wojny światowej walczył w latach 1942–1944 w szeregach polsko-sowieckiego oddziału partyzanckiego im. Feliksa Dzierżyńskiego. Do Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo 15 maja 1944 i został skierowany do 1 Oficerskiej Szkoły Piechoty w Krakowie, po której ukończeniu brał udział w walkach frontowych na szlaku bojowym 1 Armii Wojska Polskiego od Kołobrzegu do Łaby, dowodząc plutonem, a następnie kompanią piechoty 11 Pułku Piechoty 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. W czasie walk był dwukrotnie ranny.
Od 1945 służył w podległym Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W latach 1946–1947 dowodził kompanią samodzielnego batalionu operacyjnego KBW, uczestnicząc w walkach z bandami nacjonalistów ukraińskich i ze zbrojnym podziemiem niepodległościowym w południowych i wschodnich regionach kraju. W późniejszych latach ukończył kurs dowódców pułków w Wyższej Szkole Piechoty (1948), a następnie w 1958 Akademię Sztabu Generalnego WP. Zajmował szereg stanowisk dowódczych w jednostkach KBW od dowódcy kompanii poprzez dowódcę pułku aż do stanowiska dowódcy 5 Brygady KBW Ziemi Krakowskiej. W 1960 objął stanowisko szefa sztabu Korpusu. W październiku 1963 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. W marcu 1965 minister spraw wewnętrznych Mieczysław Moczar powołał go na dowódcę KBW, którą to funkcję sprawował do lipca 1965. Po rozformowaniu KBW czasowo pełnił obowiązki dowódcy podległych Ministerstwu Obrony Narodowej Wojsk Obrony Wewnętrznej. Współtworzył system Obrony Terytorialnej Kraju, którego integralną częścią były Wojska Obrony Wewnętrznej.
W latach 1968–1971 piastował stanowisko I zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej, gen. Grzegorza Korczyńskiego. W październiku 1968 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała dywizji.
Odwołany wraz z gen. Korczyńskim, był w latach 1971-1973 przedstawicielem PRL w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Korei - w randze ministra pełnomocnego. W latach 1973–1976 zastępca pełnomocnika szefa Sztabu Generalnego WP ds. specjalnych. Następnie pozostawał w dyspozycji MON.
Członek PPR od 1947, następnie członek PZPR.
W 1980 przeszedł w stan spoczynku. Został pożegnany oficjalnie przez wiceministra obrony narodowej, zastępcę ministra do spraw ogólnych gen. broni Józefa Urbanowicza. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł po długoletniej, ciężkiej chorobie.
