Widget
Podziel się:

Buchara


Buchara
Medresa Mir-i Arab
Medresa Mir-i Arab
Państwo Uzbekistan
Wilajetbucharski
burmistrzRustamov Qiyomiddin Qahhorovich
Ludność (2009)
• liczba ludności
• aglomeracja

263 400

328 400
Kod pocztowy2001ХХ
Miasta partnerskiePolska Słupsk
Pakistan Lahaur
Stany Zjednoczone Santa Fe
Francja Rueil-Malmaison
Hiszpania Kordoba
Turcja Malatya
Położenie na mapie Uzbekistanu
Uzbekistan location map.svg
"Buchara"
Buchara
39°46′N 64°26′E / 39.767, 64.433Na mapach: 39°46′N 64°26′E / 39.767, 64.433
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta
Kompleks architektoniczny Po-i-Kalyan
Muhammed Alim Khan, ostatni emir Buchary. Zdjęcie wykonane w 1911 roku przez Siergieja Prokudina-Gorskiego.
Cytadela - wejście

Buchara (uzb. Buxoro) – miasto w Uzbekistanie, stolica wilajetu bucharskiego, w dolinie rzeki Zarafszan.

Buchara leży w rejonie eksploatacji bogatych złóż gazu ziemnego (Gazli); przemysł m.in. futrzarski (karakuły), jedwabniczy, spożywczy (w tym winiarski), oczyszczalnie bawełny; rzemiosło artystyczne (słynne bucharskie dywany). Ośrodek turystyczny o międzynarodowym znaczeniu i naukowy (szkoły wyższe). Węzeł komunikacyjny (port lotniczy).

Spis treści

[edytuj] Historia

Założone około I wieku, w VI-VII wieku sogdiańskie miasto Numidżket. W VIII-IX wieku duży arabski ośrodek handlu na szlaku karawanowym z Azji Środkowej do Europy. Od końca IX wieku stolica Samanidów, ognisko kultury nowoperskiej (działalność medyczna i filozoficzna Awicenny, poetów Rudakiego i Ferdousiego). W 999[1] zdobyta przez Turków. Zniszczona w 1220 przez Dżyngis-chana, a w 1370 zdobyta przez Timura. Od połowy XVI wieku stolica mongolskiego chanatu bucharskiego, następnie emiratu pozostającego pod protektoratem rosyjskim. Od 1920 stolica Bucharskiej Ludowej Republiki Radzieckiej, a od 1924 włączona do Uzbeckiej SRR.

[edytuj] Zabytki

Stare miasto Buchary jest jednym z najcenniejszych zespołów architektury islamu w środkowej Azji i obejmuje około ok. 140 obiektów.

  • cytadela, ruiny murów obronnych, mauzoleum Ismaila Samanidy z IX-X wieku
  • meczety Kalian z XII wieku, oraz Magoki Attari z XII-XVI wieku
  • medresa Uług Bega z lat 1417-1418 (najstarsza zachowana w Azji Środkowej) i Miri - Arab z XVI wieku
  • kompleksy budowli Paj Kalian, Labi Chauz, Bala Chauz, Kukeldasz, Czor Bakr z XVI wieku

Przypisy

  1. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 623. ISBN 83-85719-85-7. 

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne


Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne