Bydło, rogacizna – ogólna nazwa zwierząt hodowlanych z rodziny krętorogich. Hodowane są dla uzyskania z nich żywności (mleko, mięso, tłuszcz) oraz innych surowców (głównie skóra). Wiele z nich jest wykorzystywanych również jako siła pociągowa.
Bydło to udomowione formy, pochodzące od takich dzikich gatunków ssaków, jak: banteng, bawół, gaur, jak, tur, żubr. Europejskie gatunki bydła pochodzą od wymarłego tura, a udomowione zostały w Azji przed ok. 6–7 tys. lat. Bywają to także mieszańce międzygatunkowe (np. żubroń).
Dorosłe samce bydła nazywa się bykami, samice krowami, młode cielakami (samice w wieku powyżej 6 miesięcy, przed pierwszym wycieleniem – jałówkami; młode samce byczkami).
Bydło zalicza się do przeżuwaczy, a co za tym idzie posiada charakterystyczną dla tej grupy zwierząt budowę i fizjologię układu pokarmowego.
W węższym znaczeniu nazwa „bydło” odnosi się do przedstawicieli gatunku bydło domowe (Bos taurus[1]) pochodzącego od tura, oraz jego podgatunku (nieraz traktowanego jak osobny gatunek) – zebu (Bos taurus indicus albo Bos indicus), występującego w strefie klimatów gorących.
Pogłowie bydła (bydło domowe i bawoły) na świecie w 2009 roku oszacowano na ponad 1,5 mld sztuk[2]. Według danych FAO z 2010 roku[3], głównymi producentami są Indie – 321 mln, Brazylia – 211 mln, Chiny – 107 mln i USA – 94 mln.
Zwierzęta gospodarskie mniejsze od bydła nazywane jest trzodą.
Bydło występuje w heraldyce najczęściej pod postacią byka.
