| Cecil Frank Powell | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 5 grudnia 1903 Tonbridge |
| Data i miejsce śmierci | 9 sierpnia 1969 Bellano |
| Zawód | fizyk |
Cecil Frank Powell (ur. 5 grudnia 1903 w Tonbridge, Kent, Wielka Brytania, zm. 9 sierpnia 1969 w Bellano, Włochy) – angielski fizyk, laureat Nagrody Nobla, którą uzyskał za użycie emulsji światłoczułej i wytworzenie specjalnej emulsji jądrowej do badania procesów jądrowych i za odkrycia związane z mezonami, dokonane przy zastosowaniu tej metody.
Ukończył Uniwersytet Cambridge w 1925 i w latach 1925-27 pracował w Laboratorium Cavendisha pod kierownictwem Charlesa Wilsona i Ernesta Rutherforda. W początkowym okresie pracy zajął się zjawiskami związanymi z kondensacją i zachowaniem pary. Rezultaty jego badań miały bezpośredni wpływ na konstrukcję turbin parowych.
W 1927 po uzyskaniu doktoratu przeniósł się do uniwersytetu w Bristolu. W 1936 wziął udział w wyprawie naukowej do Indii jako sejsmolog, po powrocie kontynuował pracę na uniwersytecie bristolskim, gdzie w 1948 otrzymał tytuł profesora.
W Bristolu zajmował się głównie rozwijaniem techniki dokładnego pomiaru ruchliwości jonów dodatnich. W 1933 rozpoczął serię eksperymentów z promieniowaniem kosmicznym używając pionierskiej metody bezpośredniego zapisu zderzeń w emulsji światłoczułej. Skorzystał z tej samej metody badając energię neutronów – obliczał ją poprzez mierzenie długości śladu pozostawionego przez proton rozpraszany na netronie. W trakcie badań, przy współpracy z Giuseppe Occhialini i César Lattes odkrył nową cząstkę, wcześniej teoretycznie przewidzianą przez Hideki Yukawę, pion.
Za swoje osiągnięcia otrzymał doktoraty honoris causa od uniwersytetów w Dublinie, Bordeaux i Warszawie[1], był także zagranicznym członkiem Akademii Nauk ZSRR.
W 1932 Powell ożenił się z Isobel Therese Artner, swoją asystentką, z którą miał dwie córki.
