Celebryt albo celebryta, rodz. żeński celebrytka, l.mn. celebryci (ang. celebrity, z łac. celebrare) – termin odnoszący się do osoby często występującej w środkach masowego przekazu i wzbudzającej ich zainteresowanie, bez względu na pełniony przez nią zawód (choć najczęściej są to aktorzy, piosenkarze, uczestnicy reality show, sportowcy czy dziennikarze). Zgodnie z definicją sformułowaną przez Daniela Boorstina w 1961 roku celebryt to osoba, która jest znana z tego, że jest znana. Słowo celebryt nie jest dokładnym synonimem gwiazdy, sławy, idola, autorytetu.
[edytuj] Pochodzenie wyrazu
Słowo to pojawia się w kontekście języka polskiego od 2009 roku: statystyki wyszukiwarki Google pokazują, że do stycznia 2009 wyraz ten w zasobie słów polskiego internauty nie istniał[1].
Statystyka wywołań słów:
celebryta, celebryci, celebryt w wyszukiwarce
Google[1]Występowanie tego leksemu w polskojęzycznej przestrzeni komunikacyjnej przed tym okresem jest sporadyczne i ogranicza się[2] do niewielkiej ilości publikacji specjalistycznych w dziedzinie mediów:
- rok 2007 – Wiesław Godzic, teoretyk mediów[3]; Jacek Żakowski, dziennikarz[4] Teresa Grzeszak, teoretyk prawa cywilnego[5]
- rok 2008 – Tomasz Potkaj, redaktor tygodnika o celebrytach Rewia;[6] Radosław Strzelecki, filozof[7]
Swoją popularność celebryta może wykorzystać w działaniach reklamowych firm w zamian za intratne wynagrodzenie[8].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Statystyki wyszukiwarki Google
- ↑ Wyszukiwarka wydawnictw Google Books: celebryta, celebryci
- ↑ W. Godzic, Znani z tego, że są znani. Celebryci w kulturze tabloidów, Warszawa 2007.
- ↑ Cytat: "Gdy w grę wchodzi jakiś nieżyczliwy władzy celebryta mogący mieć jakiekolwiek publiczne znaczenie [...]" [1]
;– Jacek Żakowski. Nauczka. Str. 264. Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2007. - ↑ Cytat: "We Francji celebryci muszą tolerować rozpowszechnianie o nich tylko tych informacji, które są légitime i utile, czyli zaspokajają uprawniony interes opinii publicznej i są dla niej użyteczne." [2]
– Teresa Grzeszak, "Celebryci kontra tabloidy, czyli o nowych funkcjach zadośćuczynienia". Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace z prawa własności intelektualnej / Prawo własności intelektualnej wczoraj, dziś i jutro. Zeszyt 100. Str. 130. Oficyna Wolters Kluwer, 2007. - ↑ Tomasz Potkaj, "Czy ojciec dyrektor jest celebrytą?," Tygodnik Powszechny, 02.09.2008 (dostępne też na: tygodnik.onet.pl).
- ↑ Pojedyncze użycie w urwanym zdaniu: "To jest wtedy gra. Panuje powszechna opinia, że tzw. celebryci..." [3] – Radosław Strzelecki, magazyn Mêlée nry 1–4/2008. Str. 314.
- ↑ Najdrożsi celebryci, czyli reklamowe lokomotywy 2011 w PRNews.pl (Dostęp:2012-01-16)
[edytuj] Bibliografia
Literatura dodatkowa
- D. Boorstin, The Image: A Guide to Pseudo-Events in America, New York: Atheneum, 1971. Pierwotnie opublikowane jako The Image or What Happened to the American Dream? (1961).
- W. Godzic, Znani z tego, że są znani. Celebryci w kulturze tabloidów, Warszawa 2007.
- P.D. Marshall, Celebrity and Power: Fame in Contemporary Culture, Minnesota: University of Minnesota Press, 1997.
- C. Rojek, Celebrity, London: Reaktion Books, 2001.
