Centralny Ukraiński Komitet Narodowy (wł. Ukraiński Komitet Centralny, ukr. Український центральний комітет, Ukrajinśkyj centralnyj komitet), działająca oficjalnie w okresie II wojny światowej, z siedzibą w Krakowie do stycznia 1945 roku, reprezentacja Ukraińców wobec władz okupacyjnych Generalnego Gubernatorstwa, powołana w oparciu o ukraińskie środowiska nacjonalistyczne OUN-M. Przewodniczący Włodzimierz Kubijowycz.
CUKN został powołany na żądanie niemieckich władz okupacyjnych 14 kwietnia 1940, w miejsce rozwiązanego na początku roku Komitetu Ukraińskiego[1]. Wobec faktu, że władze Generalnego Gubernatorstwa dopuściły działalność gimnazjów ukraińskich, zajmował się również ukraińskim szkolnictwem podstawowym i średnim. Komitet odpowiadał za działalność socjalną (stołówki, zapomogi), w tym na rzecz weteranów, edukację, prowadził działalność gospodarczą, wydawał gazetę Krakiwśki Wisti[2].
Wielu pracowników CUKN było konfidentami Abwehry, SD i Gestapo[3].
W marcu 1942 wchłonął Ukraiński Krajowy Komitet, którego przewodniczący został zastępcą przewodniczącego CUKN.
W 1943 roku Kubijowycz jako przewodniczący CUKN był promotorem powstania oraz wziął czynny udział w organizowaniu i formowaniu ukraińskiej 14 Dywizji Grenadierów SS. CUKN, zgodnie z polityką OUN - melnykowców, zaangażował się wówczas w działalność na rzecz poboru ochotników do dywizji. CUKN zaprzestał działalności w związku z zakończeniem okupacji niemieckiej przez III Rzeszę oraz wyjazdem jego kierownictwa razem z wycofującymi się Niemcami.
Spis treści |
