Chały lub ały – w mitologii Słowian bałkańskch demoniczny duch powietrzny. Wyobrażano je sobie jako uskrzydlone węże niszczące uprawy, mieszkające w ciemnych burzowych chmurach. Mogły przybierać też postać ptaków, zwierząt i ludzi, i tylko człowiek o sześciu palcach mógł je poznać. Kiedy walczyły pomiędzy sobą o terytorium, obrzucały się lodem, dlatego wówczas pojawiała się burza wraz z gradem. Krwawa barwa Słońca lub księżyca, była spowodowana kąsaniem ich przez chały a skrzydłami powodowały zaćmienia tych obiektów. Ich taniec powoduje wichury. Prawdopodobnie jest to lokalna nazwa ogólnosłowiańskich żmijów, podobnie jak ażdacha.
[edytuj] Bibliografia
- Andrzej M. Kempiński: 2001 Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich, Warszawa, s. 88.
- Aleksander Gieysztor: 1986 Mitologia Słowian, Warszawa, s. 232, 260.
[edytuj] Zobacz też
| Mitologia Słowian |
|---|
| | Bóstwa | |  | | | Demony i duchy | | | | Postacie mitologiczne | | | | Inne | | | | Miejsca kultu | |
|