Charków

Charków
Herb Charkowa Flaga Charkowa
Plac Wolności
Państwo	Ukraina
Obwód	Obwód charkowski
Mer	Hennadij Kernes
Powierzchnia	300 km²
Ludność (2009) • liczba ludności • gęstość	1 455 964 4853 os./km²
Nr kierunkowy	+38 057
Tablice rejestracyjne	AX
Miasta partnerskie	Kowno Norymberga Warna Poznań Lille Cincinnati Tianjin Bolonia Kutaisi Warszawa
Położenie na mapie Ukrainy Charków
49°55′N 36°19′E / 49.917, 36.317Na mapach: 49°55′N 36°19′E / 49.917, 36.317
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta

Charków (ukr. Харків [Charkiw], ros. Харьков [Char'kow]) – miasto w północno-wschodniej części Ukrainy, położone na południowym krańcu Wyżyny Środkoworosyjskiej. Jest drugim co do wielkości miastem Ukrainy. Znajduje się w nim Konsulat Generalny RP.

[edytuj] Dane ogólne

Zdjęcie satelitarne Charkowa i jego otoczenia, LandSat-5, 18 czerwca 2011

• Powierzchnia: 306 km²
• Liczba mieszkańców: 1,420 mln mieszkańców (2004)
• Aglomeracja: 1,626 mln mieszkańców (2004).

Jeden z największych ośrodków przemysłowych i kulturalno-naukowych Ukrainy. Przemysł maszynowy, zbrojeniowy, metalowy, chemiczny, środków transportu (m.in. lotniczy), materiałów budowlanych, lekki i spożywczy. Był trzecim ośrodkiem naukowym i przemysłowym ZSRR po Moskwie i Leningradzie. Międzynarodowe Targi Przemysłu Obronnego. Obecnie 40 szkół wyższych [1]; muzea.

Charków zimą

Charków – budynek Derżpromu

Gmach uniwersytetu

Miasto leży nad trzema niewielkimi rzekami: Charkiw (dopływ rzeki Łopań), Łopań (dopływ rzeki Uda) i Uda (dopływ Dońca).

Dominującym językiem jest rosyjski, zgodnie z uchwałą rady miejskiej – regionalny.

[edytuj] Historia

• założone w roku 1655 przez Kozaków jako osada wojskowa^{[potrzebne źródło]}
• w 1765 miasto zostało stolicą rosyjskiej Ukrainy^{[potrzebne źródło]}
• w 1805 utworzono uniwersytet
• w 1882 w Charkowie ukształtowało się koło żydowskich studentów, które wysunęło hasło powrotu Żydów do Palestyny. Domu Jakuba powstań — a pójdziemy — to slogan charkowskiej grupy żydowskich studentów, który legł u podstaw późniejszego ruchu syjonistycznego. Uznanym twórcą doktryny syjonistycznej i przywódcą tego ruchu Żydów był austro-węgierski dziennikarz Teodor Herzl, który ideowe zasady syjonizmu wyłożył w książce pt. Państwo żydowskie, wydanej po raz pierwszy w 1896 roku.
• w 1885 powstała politechnika
• w latach 1917-1934 Charków był stolicą Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej
• w latach 1921-1924 w Charkowie działało Poselstwo Rzeczypospolitej Polskiej, przemianowane w 1924 roku w Konsulat Generalny RP w Charkowie.
• 1932-1933 – klęska głodu (Wielki głód na Ukrainie)
• W kwietniu i maju 1940 NKWD zamordowało w swojej siedzibie przy pl.Dzierżyńskiego 3 ok. 3800 więźniów obozu w Starobielsku, pochowanych następnie w Piatichatkach. Ta egzekucja stanowi część zbrodni katyńskiej.
• Podczas II wojny światowej stoczono cztery bitwy o miasto, przy czym przemysł zdążono przemieścić za Ural.

[edytuj] Zabytki

• Monaster Opieki Matki Bożej z soborem pod tym samym wezwaniem (z XVII wieku)
• sobór Zaśnięcia Matki Bożej z XVIII wieku z dzwonnicą z pierwszej połowy XIX wieku
• Plac Swobody
• fragmenty XVII-wiecznych murów obronnych
• Cmentarz ofiar totalitaryzmu w Piatichatkach, na którym spoczywają ofiary wielkiej czystki z końca lat trzydziestych XX w. oraz oficerowie Wojska Polskiego, rozstrzelani przez NKWD wiosną 1940 r. – ofiary zbrodni katyńskiej
• synagoga z początku XX wieku
• Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

[edytuj] Transport

Węzeł kolejowy, stacja Charków Jużny, i drogowy. Miasto posiada metro, tramwaje, trolejbusy i międzynarodowy port lotniczy.

• Transport miejski

[edytuj] Gospodarka

Za czasów sowieckich Charków był centrum produkcji przemysłowej Ukrainy i trzecim co do wielkości ośrodkiem przemysłu i handlu w ZSRR. Po rozpadzie kraju, jego zorientowany na sektor obronny przemysł stracił na znaczeniu. W początkowych latach wieku XXI przemysł zaczął się odradzać i adaptować do warunków rynkowych. W tej chwili w mieście znajduje się ponad 380 przedsiębiorstw przemysłowych, zatrudniających około 150,000 osób. Główne sektory to budowa maszyn, technologie elektryczne, produkcja narzędzi oraz instalacji przemysłowych.

Przedsiębiorstwa takie jak Turboatom i Elektrotiażmasz zajmują 17% światowego rynku ciężkich instalacji energetycznych (np. turbin). Zakłady Antonowa produkują samoloty wielozadaniowe. Firma XADO jest rosyjskim i ukraińskim liderem chemii samochodowej. Fabryka Małyszewa produkuje pojazdy opancerzone i kombajny ronicze. Miasto jest gospodarzem piłkarskich Mistrzostw Europy Euro 2012.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Metro w Charkowie
• Gallery "Old Kharkov". Photos, cards, figures.
• Charków w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom I (Aa – Dereneczna) z 1880 r.
• Oficjalna strona Konsulatu Generalnego RP w Charkowie
• Cmentarz ofiar totalitaryzmu w Charkowie
• Historia Żydów w Charkowie na portalu Wirtualny Sztetl

e Miasta obwodu charkowskiego Bałaklija • Barwinkowe • Bohoduchiw • Charków • Czuhujiw • Dergacze • Izjum • Krasnohrad • Kupiańsk • Lubotyn • Łozowa • Merefa • Perwomajśkyj • Piwdenne • Wałki • Wołczańsk • Zmijiw

e Rejony obwodu charkowskiego Rejony bałaklijski • barwinkowski • błyzniukiwski • bohoduchiwski • borowski • charkowski • czuhujiwski • dworiczniański • dergaczewski • izjumski • kehycziwski • kołomacki • krasnohradzki • krasnokutski • kupiański • łozowski • nowowodołazki • perwomajski • peczenizki • sachnowszczyński • szewczenkowski • wałkowski • wełykoburłycki • wołczański • zaczepyliwski • zmijiwski • zołocziwski Wydzielone miasta Charków • Czuhujiw • Izjum • Kupiańsk • Lubotyn • Łozowa • Perwomajśkyj