| Chris Evert | |
 | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Data i miejsce urodzenia | 21 grudnia 1954 Fort Lauderdale |
| Wzrost | 168 cm |
| Masa ciała | 57 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1972 |
| Zakończenie kariery | 1989 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 157 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (3 listopada 1975) |
| Australian Open | W (1982, 1984) |
| Roland Garros | W (1974, 1975, 1979, 1980, 1983, 1985, 1986) |
| Wimbledon | W (1974, 1976, 1981) |
| US Open | W (1975-1978, 1980, 1982) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 18 |
| Najwyżej w rankingu | 13 (12 września 1988) |
| Australian Open | F (1988) |
| Roland Garros | W (1974, 1975) |
| Wimbledon | W (1976) |
| US Open | QF (1984, 1988) |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Christine Marie Evert (dawniej Chris Evert-Lloyd) (ur. 21 grudnia 1954 w Fort Lauderdale, Florydzie), amerykańska tenisistka, 18-krotna zwyciężczyni turniejów wielkoszlemowych, była numer 1 światowego rankingu, posiadaczka najwyższego w historii procentu wygranych oficjalnych spotkań (90%). Uznawana za jedną z trzech (po Graf i Navratilovej) najlepszych tenisistek XX wieku.
Spis treści |
Jest uważana za prekursorkę oburęcznego bekhendu kobiecego. Przez wielu znawców nazywana "Borgiem w spódnicy", podobnie jak słynny Szwed swoją grę opierała na doskonałej grze z głębi kortu, regularności uderzeń, precyzji minięć. Ze względu na to, że w początkach jej kariery, a także nieco później popularna była raczej gra ofensywna, pełna ataków wolejowych, na temat stylu gry Evert żartowano "Czy w Fort Lauderdale rajcowie miejscy wydali rozporządzenie, zabraniające pod surową karą chodzić do siatki?"; odpowiadając na tego typu zarzuty ojciec (zarazem trener) odpowiadał, że wprawdzie Chris "gra na przerzut, ale w sposób doskonały".
Trudno się nie zgodzić z tą opinią. Kariera Evert rozwijała się od wczesnych lat, po udanych występach wśród juniorek (kilka tytułów mistrzyni USA, zwycięstwo w Orange Bowl) już we wrześniu 1970 na turnieju w Charlotte pokonała czołową tenisistkę francuską Durr (tracąc zaledwie jednego gema), a później w półfinale Smith Court, która dopiero co świętowała wygranie Wielkiego Szlema. Rok później Evert była najmłodszą półfinalistką US Open (wynik ten później poprawiały Pam Shriver, Tracy Austin i Andrea Jaeger) i awansowała do czołowej dziesiątki na świecie. Debiutowała w reprezentacji w Pucharze Wightman. W 1974 odniosła pierwsze zwycięstwo turniejowe; przegrała z finale Australian Open z Evonne Goolagong, ale wiosną t.r. wygrała prestiżowe mistrzostwa Włoch w Rzymie, a później wielkoszlemowe French Open. Wygrała także po raz pierwszy Wimbledon.
Od 1974 była klasyfikowana na pierwszym miejscu na świecie, nieprzerwanie do 1977, ponownie w 1980. W kolejnych latach zdobywała kolejne tytuły wielkoszlemowe (łącznie 18, w tym rekordowe siedem triumfów na kortach Rolanda Garrosa), 17-krotnie przegrywała w finałach. Wliczając również turnieje niższej rangi odniosła 154 zwycięstwa turniejowe w grze pojedynczej (więcej ma jedynie Navratilova). Ze względu na defensywny styl gry rzadziej udzielała się w deblu, ale także w grze podwójnej może pochwalić się ośmioma wygranymi turniejami, w tym trzema wielkoszlemowymi (w parze z Morozową i Navrátilovą). Przyczyniła się ośmiokrotnie do zdobycia przez Amerykanki Pucharu Federacji, m.in. w 1989.
Na korcie uważana za perfekcjonistkę, w przypadku niepowodzeń potrafiła zrobić kilkumiesięczną przerwę w startach, by powrócić na szczyt. Miało to miejsce w 1980, kiedy przegrywała regularnie z młodą Tracy Austin; po przerwie wygrała m.in. French Open, US Open, zdobyła Puchar Federacji oraz była w finale Wimbledonu, a także odzyskała czołowe miejsce w rankingu.
Karierę kontynuowała do września 1989. Pod koniec kariery wystąpiła na olimpiadzie w Seulu (1988), ale medalu tam nie zdobyła. Starty na światowych kortach zakończyła porażką w ćwierćfinale US Open z rodaczką Ziną Garrison.
W 1995 uhonorowana miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Otrzymała również szereg tytułów "sportowca roku".
Jej pierwszym mężem był brytyjski tenisista John Lloyd. Małżeństwo zakończyło się rozwodem, ale w czasie kariery przyniosło Chris Evert sporo popularności na Wimbledonie – widownia traktowała ją niemal jak rodaczkę. O ile ślub nie przeszkodził karierze Amerykanki, to dla LLoyda okazał się niemal końcem kariery sportowej; jako "mąż słynnej Evert" przestał odnosić dobre rezultaty. Po rozwodzie Chris Evert wyszła za mąż za dwukrotnego olimpijczyka, narciarza alpejczyka Andy Millsa (1988), z którym ma troje dzieci. Na sportowej emeryturze zajmuje się m.in. komentowaniem tenisa w telewizji. Z dużo mniejszymi sukcesami w tenisa grała również jej młodsza siostra Jeanne.
13 listopada 2006 rozpoczęła się procedura rozwodowa Chris z Andym. Para otrzymała rozwód 4 grudnia tego samego roku.
14 grudnia 2007 ogłosiła swoje zaręczyny ze słynnym golfistą, Gregiem Normanem. Ślub odbył się 28 czerwca 2008 roku na Bahamach.
| Rok | Turniej | Nawierzchnia | Finalistka | Wynik finału |
| 1974 | French Open | ziemna |  Olga Morozowa | 6:1, 6:2 |
| 1974 | Wimbledon | trawiasta | Olga Morozowa | 6:0, 6:4 |
| 1975 | French Open (2) | ziemna |  Martina Navrátilová | 2:6, 6:2, 6:1 |
| 1975 | US Open | ziemna |  Evonne Goolagong Cawley | 5:7, 6:4, 6:2 |
| 1976 | Wimbledon (2) | trawiasta | Evonne Goolagong Cawley | 6:3, 4:6, 8:6 |
| 1976 | US Open (2) | ziemna | Evonne Goolagong Cawley | 6:3, 6:0 |
| 1977 | US Open (3) | ziemna | Wendy Turnbull | 7:6, 6:2 |
| 1978 | US Open (4) | twarda | Pam Shriver | 7:5, 6:4 |
| 1979 | French Open (3) | ziemna | Wendy Turnbull | 6:2, 6:0 |
| 1980 | French Open (4) | ziemna |  Virginia Ruzici | 6:0, 6:3 |
| 1980 | US Open (5) | twarda | Hana Mandlíková | 5:7, 6:1, 6:1 |
| 1981 | Wimbledon (3) | trawiasta | Hana Mandlíková | 6:2, 6:2 |
| 1982 | Australian Open | trawiasta | Martina Navrátilová | 6:3, 2:6, 6:3 |
| 1982 | US Open (6) | twarda | Hana Mandlíková | 6:3, 6:1 |
| 1983 | French Open (5) | ziemna |  Mima Jaušovec | 6:1, 6:2 |
| 1984 | Australian Open (2) | trawiasta | Helena Suková | 6:7, 6:1, 6:3 |
| 1985 | French Open (6) | ziemna | Martina Navrátilová | 6:3, 6:7, 7:5 |
| 1986 | French Open (7) | ziemna | Martina Navrátilová | 2:6, 6:3, 6:3 |
| Rok | Turniej | Nawierzchnia | Zwyciężczyni | Wynik finału |
| 1973 | French Open | ziemna | Margaret Smith Court | 6:7, 7:6, 6:4 |
| 1973 | Wimbledon | trawiasta | Billie Jean King | 6:0, 7:5 |
| 1974 | Australian Open | trawiasta | Evonne Goolagong Cawley | 7:6, 4:6, 6:0 |
| 1978 | Wimbledon (2) | trawiasta | Martina Navrátilová | 2:6, 6:4, 7:5 |
| 1979 | Wimbledon (3) | trawiasta | Martina Navrátilová | 6:4, 6:4 |
| 1979 | US Open | twarda | Tracy Austin | 6:4, 6:3 |
| 1980 | Wimbledon (4) | trawiasta | Evonne Goolagong Cawley | 6:1, 7:6 |
| 1981 | Australian Open (2) | trawiasta | Martina Navrátilová | 6:7, 6:4, 7:5 |
| 1982 | Wimbledon (5) | trawiasta | Martina Navrátilová | 6:1, 3:6, 6:2 |
| 1983 | US Open (2) | twarda | Martina Navrátilová | 6:1, 6:3 |
| 1984 | French Open (2) | ziemna | Martina Navrátilová | 6:3, 6:1 |
| 1984 | Wimbledon (6) | trawiasta | Martina Navrátilová | 7:6, 6:2 |
| 1984 | US Open (3) | twarda | Martina Navrátilová | 4:6, 6:4, 6:4 |
| 1985 | Australian Open (3) | trawiasta | Martina Navrátilová | 6:2, 4:6, 6:2 |
| 1985 | Wimbledon (7) | trawiasta | Martina Navrátilová | 4:6, 6:3, 6:2 |
| 1988 | Australian Open (4) | twarda |  Steffi Graf | 6:1, 7:6 |
| Turniej | 1971 | 1972 | 1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977 | 1978 | 1979 | 1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984 | 1985 | 1986 | 1987 | 1988 | 1989 | Bilans |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Australian Open | A | A | A | F | A | A | A / A | A | A | A | F | W | A | W | F | NH | A | F | A | 2 / 6 |
| French Open | A | A | F | W | W | A | A | A | W | W | SF | SF | W | F | W | W | SF | 3R | A | 7 / 13 |
| Wimbledon | A | SF | F | W | SF | W | SF | F | F | F | W | F | 3R | F | F | SF | SF | SF | SF | 3 / 18 |
| US Open | SF | SF | SF | SF | W | W | W | W | F | W | SF | W | F | F | SF | SF | QF | SF | QF | 6 / 19 |
| Bilans | 0 / 1 | 0 / 2 | 0 / 3 | 2 / 4 | 2 / 3 | 2 / 2 | 1 / 2 | 1 / 2 | 1 / 3 | 2 / 3 | 1 / 4 | 2 / 4 | 1 / 3 | 1 / 4 | 1 / 4 | 1 / 3 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 2 | 18 / 56 |
NH = turniej się nie odbył.
A = zawodniczka nie brała udziału w turnieju.
Bilans = stosunek wygranych turniejów do ilości startów.
Nota: Australian Open w roku 1977 odbyło się dwukrotnie, w styczniu i grudniu
| |||||
| |||||
| |||||
| |||||
| |||||
