Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie

Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (niderl. Christen-Democratisch en Vlaams, CD&V) – belgijska partia polityczna o profilu chadeckim, działająca na terenie Flandrii. Uczestniczy w strukturach władzy na różnych szczeblach, w tym krajowym. Powstała w 1972, do 2001 funkcjonowała pod nazwą Chrześcijańska Partia Ludowa (niderl. Christelijke Volkspartij, CVP).

[edytuj] Historia

Historia CD&V sięga czasów PSC-CVP, belgijskiego ugrupowania chrześcijańsko-demokratycznego, powstałego po II wojnie światowej jako sukcesor bloku katolickiego. Zapoczątkowany w 1968 podział, zakończył się ostatecznie w 1972. Działacze francuskojęzyczni z Walonii utworzyli Partię Chrześcijańsko-Społeczną (od 2002 Centrum Demokratyczno-Humanistyczne), niderlandzkojęzyczni powołali natomiast Chrześcijańską Partię Ludową.

CVP od czasu swojego powstania wchodziła w skład kolejnych belgijskich rządów do 1999, na czele których (z wyjątkiem okresu 1973–1974) stali jej przedstawiciele – Gaston Eyskens, Leo Tindemans, Paul Vanden Boeynants, Wilfried Martens, Mark Eyskens, ponownie Wilfried Martens, Jean-Luc Dehaene.

Drugi rząd tego ostatniego tracił poparcie (m.in. na jego pozycję i notowania partii koalicyjnych negatywnie wpłynęły sprawa Marca Dutroux i skandal dotyczący skażonej żywności). W 1999 po wygranych przez flamandzkich liberałów wyborach nowy gabinet (pierwszy od 1958 bez udziału ugrupowań chadeckich) sformował Guy Verhofstadt. W 2001 dokonano reorganizacji partii, zmieniono też nazwę na Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie. Po wyborach 2003 CD&V nadal pozostała jednak w opozycji.

W wyborach w 2007 chadecy (startujący w kartelu wyborczym z Nowym Sojuszem Flamandzkim) uzyskali 30 mandatów w Izbie Reprezentantów. Od 2008 ponownie uczestniczą w koalicjach rządowych na szczeblu centralnym, a ich działacze (Yves Leterme, Herman Van Rompuy i ponownie pierwszy z nich) kolejno obejmowali stanowiska premiera. Yves Leterme podał się do dymisji wiosną 2010 w związku z rozpadem wielopartyjnej koalicji rządzącej. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2010 chadecy uzyskali najsłabszy wynik w historii (17 mandatów w Izbie Reprezentantów i 4 w Senacie)^[2]. W 2011 partia weszła do koalicji rządowej popierającej rząd, na czele którego stanął waloński socjalista Elio Di Rupo.

[edytuj] Wyniki wyborcze

Wybory do Izby Reprezentantów^[3][4]:

• 1981: 19,3% głosów, 43 mandaty
• 1985: 21,3% głosów, 49 mandatów
• 1987: 19,5% głosów, 43 mandaty
• 1991: 16,8% głosów, 39 mandatów
• 1995: 17,2% głosów, 29 mandatów
• 1999: 14,1% głosów, 22 mandaty
• 2003: 13,3% głosów, 21 mandatów
• 2007: 18,5% głosów, 30 mandatów (w tym 5 mandatów N-VA)
• 2010: 10,9% głosów, 17 mandatów

[edytuj] Przewodniczący

• 1972–1979: Wilfried Martens
• 1979–1982: Leo Tindemans
• 1982–1988: Frank Swaelen
• 1988–1993: Herman Van Rompuy
• 1993–1996: Johan Van Hecke
• 1996–1999: Marc Van Peel
• 1999–2003: Stefaan De Clerck
• 2003–2004: Yves Leterme
• 2004–2007: Jo Vandeurzen
• 2007–2008: Etienne Schouppe (p.o.)
• 2008–2008: Wouter Beke (p.o.)
• 2008–2010: Marianne Thyssen
• od 2010: Wouter Beke^[5]

[edytuj] Zobacz też

• Politycy partii Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie

Przypisy