| Cruiser Mk I (A9) | |
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Producent | Vickers (pierwsze 50 szt.) Harland & Wolf |
| Typ pojazdu | czołg szybki |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 6 |
| Historia | |
| Prototypy | 1936 |
| Produkcja | 1937 |
| Wycofanie | 1941 |
| Egzemplarze | 125 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 6-cylindrowy silnik wysokoprężny chłodzony cieczą AEC Type A179 o mocy 150 KM |
| Transmisja | mechaniczna |
| Pancerz | 6 — 14 mm |
| Długość | 5810 mm |
| Szerokość | 2650 mm |
| Wysokość | 2510 mm |
| Masa | bojowa: 13 156 kg |
| Moc jedn. | 11,40 KM/t |
| Osiągi | |
| Prędkość | 40 km/h w terenie: 24 km/h |
| Zasięg | Na drodze 240 |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 x armat QF dwufuntowa kal. 40 mm (Mk I) 1 x haubica kal. 94 mm (Mk I CS) 3 karabiny maszynowe Vickers kal. 7,7 mm | |
| Użytkownicy | |
| Wielka Brytania | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Cruiser Tank Mark I znany także jako A9 był pierwszym brytyjskim czołgiem szybkim, w czasie wojny używany był wyłącznie przez wojska brytyjskie.
Spis treści |
A9 został zaprojektowany przez Sir Johna Cardena w 1934 jako następca Vickers Mark II. Był to pierwszy czołg brytyjski z centralnie zamocowaną wieżą w której umieszczono główne uzbrojenie, ale nie była to konstrukcja specjalnie udana ani nowoczesna, a czołg był bardzo słabo opancerzony (zaledwie 14 mm).
Wnętrze czołgu nie było podzielone na osobne przedziały bojowe, w wieży zamontowano działo dwufuntowe (40 mm) i karabin maszynowy. Oprócz tego z przodu czołgu, po obu stronach kadłuba znajdowały się dwie mniejsze wieżyczki, każda z nich uzbrojona w jeden karabin maszynowy.
Po próbach polowych w 1936, zamówiono 125 egzemplarzy tego czołgu, wszedł do produkcji w 1937. Początkowo napędzany był silnikiem samochodowym Rolls-Royce zamienionym później na silnik autobusowy AEC.
Podwozie czołgu było nowoczesną konstrukcją, wykorzystano je podczas prac nad budową czołgu piechoty Mk III Valentine.
We wczesnej fazie wojny, kampanii francuskiej, greckiej i na początku walk w Afryce Północnej Mark I spisywał się nieźle, jego dwufuntowe działo w zupełności wystarczało do skutecznego zwalczania ówczesnych niemieckich czołgów. Problem stanowiło minimalne opancerzenie (Mark I stanowił łatwy cel nawet dla armat przeciwpancernych małego kalibru), także brak amunicji burzącej nie tylko dla działa 40 mm, ale także amunicji przeciwpancernej dla wersji z haubicą 94 mm.
Używany przez 1 Dywizję Pancerną w czasie kampanii francuskiej, używany przez 2 i 7 Dywizję Pancerną w czasie kampanii w Afryce Północnej do 1941.
Wersja "close support" (bliskiego wsparcia, współpracy z piechotą) uzbrojona w haubicę 3,7" (94mm) umieszczoną w wieży która mogła strzelać wyłącznie pociskami dymnymi (zapas amunicji 40 naboi).
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
