Widget
Podziel się:

Człowiek z żelaza


Człowiek z żelaza
Gatunekdramat
Data premiery27 lipca 1981 (Polska)
Kraj produkcjiPolska
Językpolski
Czas trwania147 min
ReżyseriaAndrzej Wajda
ScenariuszAleksander Ścibor-Rylski
Główne roleJerzy Radziwiłowicz
Krystyna Janda
Marian Opania
MuzykaAndrzej Korzyński
ZdjęciaEdward Kłosiński
ScenografiaAllan Starski
KostiumyWiesława Starska
MontażHalina Prugar-Ketling
ProdukcjaZespół Filmowy X
NagrodyZłota Palma na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1981 r

Człowiek z żelaza – polski film fabularny z roku 1981 w reżyserii Andrzeja Wajdy. Scenariusz został napisany przez Aleksandra Ścibora-Rylskiego, muzykę skomponował Andrzej Korzyński. Film jest kontynuacją "Człowieka z marmuru". Zrealizowano go w okresie ograniczonej działalności cenzury między rokiem 1980 a wprowadzeniem stanu wojennego w grudniu 1981. Zawiera wiele odwołań do tryumfującego w tym czasie ruchu Solidarności. Epizody grają m.in. Anna Walentynowicz i Lech Wałęsa, pojawiają się też fragmenty kronik ze strajku w Stoczni Gdańskiej. Film zdobył Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1981 r. i był nominowany do Oscara.

Spis treści

[edytuj] Obsada

[edytuj] Opis fabuły

Gdańsk, rok 1980. W Stoczni Gdańskiej trwa strajk. Radiowy dziennikarz, redaktor Winkel (Marian Opania) ma problemy z alkoholem i jest koniunkturalnym dziennikarzem, "pieprzącym głodne kawałki" jak sam mówi. Dostaje polecenie od przełożonych (Janusz Gajos jako zastępca Przewodniczącego) z Radiokomitetu, aby zrealizować reportaż kompromitujący Maćka Tomczyka (Jerzy Radziwiłowicz), robotnika Stoczni Gdańskiej, działacza Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Zostaje wysłany do Gdańska, gdzie "opiekę" nad nim przejmuje SB. Winkel, będący stale w stanie wskazującym, nieświadomie podpisuje deklarację o współpracy z bezpieką. Ma poznać środowisko Tomczyka, jego żonę Agnieszkę (Krystyna Janda) i przygotować materiał wyjściowy na podstawie dostarczonych mu materiałów SB. Badecki (Franciszek Trzeciak), przedstawiciel władz, uświadamia mu wagę zadania. W tłumie przed bramą zakładu Winkel spotyka znajomego, Dzidka (Bogusław Linda). Ten opowiada mu o Tomczyku. Aby uzyskać przepustkę na teren stoczni, Winkel odwiedza rodzinę Wiesławy Hulewicz. Dowiaduje się, że Tomczyk jest mężem Agnieszki, która w roku 1976 robiła film o Mateuszu Birkucie, ojcu Maćka.

[edytuj] Informacje

  • Zamieszczona w filmie scena poszukiwania grobu Mateusza Birkuta, pochodzi z nakręconego w 1976 r. filmu Człowiek z marmuru, jednak wówczas na jej umieszczenie w filmie władze nie wyraziły zgody[2].

Przypisy

  1. filmpolski.pl: CZŁOWIEK Z ŻELAZA
  2. Andrzej Zawistowski: Jak rzeźbiono Człowieka z marmuru?. "Biuletyn IPN" nr 3/2010, s. 63–68. [dostęp 28 listopada 2010].

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z filmu Człowiek z żelaza

Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne