Czarodziejski flet (Die Zauberflöte, KV 620) – dwuaktowa opera (a ściślej: singspiel) z librettem autorstwa Emanuela Schikanedera i muzyką skomponowaną przez Wolfganga Amadeusza Mozarta.
Spis treści |
Opera powstała w 1791 roku z inspiracji Emanuela Schikanedera. Ten zaproponował Mozartowi napisanie opery; prace nad muzyką przerwało komponowanie Łaskawości Tytusa. Obaj twórcy opery ściśle współpracowali ze sobą, co powodowało częste zmiany libretta. Prapremiera odbyła się 30 września 1791 roku w Theater auf dem Wien (teatrze Schikanedera) w Wiedniu. Polska premiera miała miejsce w Warszawie, w 1793 roku.
| Rola | Prapremierowi wykonawcy (Dyrygent: Wolfgang Amadeusz Mozart) |
|---|---|
| Tamino | Benedikt Schack |
| Papageno | Emanuel Schikaneder |
| Pamina | Anna Gottlieb |
| Królowa Nocy | Josepha Weber |
| Sarastro | Franz Xaver Gerl |
| Trzy damy | Madamoiselle Klöpfer, Madamoiselle Hofmann, Mme Elisab[e]th Schack |
| Monostatos | Johann Joseph Nouseul |
| Trzej chłopcy | Anna Schikaneder; Anselm Handelgruber; Franz Anton Maurer |
| Przemawiający | Herr Winter |
| Trzej kapłani | Johann Michael Kistler, Urban Schikaneder, Herr Moll |
| Papagena | Barbara Gerl |
| Mężczyźni w zbrojach | Johann Michael Kistler, Herr Moll |
Singspiel Wolfganga Amadeusza Mozarta. Opera opowiadająca o wartościach w sposób przystępny i zarazem baśniowy; zawiera jednocześnie liczne odniesienia do symboliki masońskiej (tajemnicza liczba trzy – trzech chłopców, trzy damy, trzech kapłanów, trzykrotna prezentacja tematu w uwerturze, trzykrotny odgłos trąb, trzy próby Tamina i Paminy).
Czarodziejski Flet z czysto fantastycznej baśni przerodził się w opowieść kryjącą w sobie z jednej strony głębokie humanistyczne wartości, a z drugiej wyraźne nawiązania do symboliki wolnomularskiej. Mozart wraz z Schikanederem byli masonami i zasiadali w jednej loży). Mozarta wprowadził do niej znany wówczas mineralog i metalurg austriacki Ignaz von Born, który najprawdopodobniej stał się pierwowzorem operowej postaci Sarastra. Ze sceny pada pochwała braterstwa i deklaracja, że pozycję człowieka w społeczeństwie wyznaczać powinny zasługi, a nie urodzenie (takie hasła głosiła wówczas rewolucja francuska). Próby, przez jakie przechodzi Tamino, przypominają rytuały przyjmowania nowych członków loży. Trzy akordy rozpoczynające uwerturę i wyjątkowo ważna rola instrumentów dętych również mogły pierwszym widzom kojarzyć się z rytuałami wolnomularzy. Mozart zastosował różnorodne środki muzyczne: ludową piosenkę, wirtuozerię wokalną, arie, wzniosłe chóry[1].