| Daniel Carleton Gajdusek | |
| Data i miejsce urodzenia | 9 września 1923 Yonkers |
| Data i miejsce śmierci | 12 grudnia 2008 Tromsø |
| Zawód | biofizyk, pediatra |
| Odznaczenia | |
| Nagroda Nobla | |
Daniel Carleton Gajdusek (ur. 9 września 1923 roku w Yonkers, zm. 12 grudnia 2008 w Tromsø) – amerykański biofizyk i pediatra pochodzenia słowackiego, laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizjologii i medycyny w roku 1976 za badania nad prionami, wtedy nazywanymi "powolnymi wirusami" (ang. slow viruses).
W latach 1952-1953 pracował w Instytucie Pasteura w Teheranie, badając choroby zakaźne. Od 1958 kierownik laboratorium badawczego instytutu neurologii w National Institutes of Health w Bethesda, tam od roku 1971 kierownik sekcji chorób przewlekłych w Laboratorium Badań Ośrodkowego Układu Nerwowego. Członek m.in. Narodowej Akademii Nauk w Waszyngtonie. Prowadził badania z zakresu pediatrii, wirusologii, neurologii. W 1976 otrzymał Nagrodę Nobla za badania nad czynnikiem wywołującym kuru, obecnie znanym jako priony. Choroba dziesiątkowała autochtonów z Papui-Nowej Gwinei
Gajdusek był homoseksualistą i pedofilem. Fakt współżycia z 300–400 papuańskimi chłopcami potwierdził w szwedzkim filmie dokumentalnym "Geniusz i chłopcy" w reżyserii Bosse Lindquista. W kulturze Papuasów homoseksualizm miał charakter obrzędowy, co Gajdusek wykorzystał, prowadząc tam badania naukowe. Naukowiec został aresztowany. Wywołało to falę sprzeciwu wśród środowiska naukowego, w obronie Gajduska stanęli Benoît Mandelbrot, Robert Gallo, Oliver Sacks czy Lena Einhorn. Gajdusek nie zaprzeczał i nie wstydził się pedofilii. Sam w dzieciństwie również był wykorzystywany seksualnie przez swojego stryja, co wspominał z dumą. Ostatecznie w 1997 r. poszedł na ugodę z sądem i w więzieniu spędził tylko rok[1].
