| Daniel Ken Inouye | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 7 września 1924 Honolulu, Hawaje |
| Przewodniczący pro tempore Senatu Stanów Zjednoczonych | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 28 czerwca 2010 |
| Poprzednik | Robert Byrd |
| Senator Stanów Zjednoczonych z Hawajów | |
| Okres urzędowania | od 3 stycznia 1963 |
| Poprzednik | Oren E. Long |
| Kongresman z Hawajów (cały stan) | |
| Okres urzędowania | od 21 sierpnia 1959 do 3 stycznia 1963 |
| Poprzednik | (pierwszy kongresman z Hawajów) |
| Następca | Thomas Ponce Gill |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
Daniel Ken Inouye (wymowa nazwiska: Ken Inoue 井上建 Inoue Ken) ur. 7 września 1924) – amerykański polityk, działacz Partii Demokratycznej, który reprezentuje rodzinny stan Hawaje w Senacie Stanów Zjednoczonych od roku 1963.
Od 28 czerwca 2010 przewodniczący pro tempore Senatu Stanów Zjednoczonych, zastąpił na tym stanowisku zmarłego Roberta Byrda.
W latach 1959-1963 zasiadał w Izbie Reprezentantów, a więc reprezentuje Hawaje nieprzerwanie od uzyskania przez nie statusu 50. stanu USA. Był też pierwszym senatorem pochodzenia japońskiego. Odznaczony japońskim Orderem Wschodzącego Słońca.
Spis treści |
Urodził się w Honolulu jako syn japońskich imigrantów. Uczęszczał do miejscowych szkół publicznych. W czasie II wojny światowej służył w szeregach US Army jako ochotnik (1943-1947), wpierw w randze szeregowego. Zwolniono go ze służby w stopniu kapitana. Za swoją dzielność w walkach został uhonorwany 21 czerwca 2001 Kongresowym Medalem Honoru. W trakcie walk stracił prawą rękę.
W 1950 ukończył uniwersytet hawajski, a następnie kontynuował studia na wydziale prawa George Washington University (ukończony w 1952, w 1953 przyjęto go do palestry, dzięki czemu mógł rozpocząć prywatną praktykę.
Jego żona, z którą spędził ponad 57 lat, zmarła 13 marca 2006. Ma z nią syna, Daniela Kena juniora.
Jego pierwszym publicznym stanowiskiem była praca w charakterze asystenta prokuratora publicznego w Honolulu (1953-1954). W latach 1954-1958 zasiadał w terytorialnej Izbie Reprezentantów, cały czas piastując urząd lidera większości. Z kolei lata 1954-1958 spędził w hawajskim Senacie.
Po przyjęciu Hawajów do Unii jako 50. stanu zdobył nominację Partii Demokratycznej jako kandydat na jedynego wówczas reprezentanta Hawajów w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych (istniał tam tylko jeden okręg wyborczy, tzw. At-Large. Drugi stworzono kiedy już zasiadał w Senacie). Po wygraniu wyborów, 21 sierpnia 1959 objął urząd. W 1960 został wybrany ponownie i zasiadał w Izbie Reprezentantów do 3 stycznia 1963.
Kiedy urzędujący senator, demokrata Oren E. Long, nie ubiegał się o reelekcję w 1962 r. Inouye zdobył nominację i na to stanowisko. Wygrał wybory większością 69,4 do 30,6 procent głosów. Jego rywalem był republikanin Ben Dillingham. Wybierano go ponownie w latach 1968, 1974, 1980, 1986, 1992, 1998, 2004 i 2010. Obecna jego kadencja upłynie 3 stycznia 2017.
Inouye stał się szeroko znany, kiedy był członkiem specjalnej senackiej komisji ds. zbadania Watergate. To on przewodniczył też komisji do zbadania afery Iran-Contras (1987-1989).
23 maja 2005 roku Inouye był jednym z umiarkowanych senatorów demokratycznych, którzy poszli na kompromis z republikanami w sprawie zatwierdzenia trzech konserwatywnych nominacji prezydenta George'a W. Busha, aby uniknąć impasu, przy czym demokraci zachowali sobie prawo korzystnej interwencji w przyszłości.
Daniel Inouye jest określany jako umiarkowany liberał:
| ||||||||
| |||||||||
| ||||||||||||||
