| Dariusz Jakubowski | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 26 października 1959 Warszawa |
 Dariusz Jakubowski w Wikicytatach | |
Dariusz Jakubowski (ur. 26 października 1959 w Warszawie[1]) – polski aktor filmowy i teatralny.
Absolwent XXX Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Śniadeckiego w Warszawie[2]. W 1984 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie.
Od 1984 aktor warszawskiego Teatru Studio[3], gdzie jako student IV roku PWST debiutował w „Affabulazione” Piera Paolo Passoliniego w reżyserii Tadeusza Łomnickiego.Oficjalny debiut to „Przedstawienie pożegnalne” P. Mullera w reżyserii Bogusława Lindy. Spektakl ten nagrodzono w 1985 na Festiwalu „Grecja kolebką kultury” w Atenach trzecią nagrodą (pierwsza przypadła Peterowi Brookowi za „Mahabharatę”, druga Peterowi Steinowi). Tutaj współpracował, obok wyżej wymienionych, z reżyserami: Jerzym Grzegorzewskim[4], Mariuszem Trelińskim, G. De Moor, P. Schweitzerem, Jerzym Kaliną, Leszkiem Mądzikiem, A. Lipiec-Wróblewską, Z. Brzozą, Magdaleną Łazarkiewicz, Agatą Dudą-Gracz, Stasysem Eidrigeviciusem,Grzegorzem Bralem. Z Teatrem Studio odbył szereg tournée artystycznych. Występował na prestiżowych festiwalach teatralnych w całej Europie, a także w Izraelu, Australii, Japonii, na Tajwanie i w Singapurze.
Współpraca z teatrem niezależnym zaowocowała występem w roli Dionizosa w "Bachantkach"Eurypidesa na offowej scenie Southwark Playhouse w Londynie i na Festiwalu Michaiła Czechowa w Forest Row w Anglii.
Filmografia: grał w produkcjach takich reżyserów jak Andrzej Konic, Krzysztof Kieślowski, Janusz Majewski, Andrzej Trzos-Rastawiecki, Wojciech Wójcik, Jerzy Zalewski, a popularność przyniosły mu role w serialach „Ekstradycja”, „Wiedzmin”, „Na dobre i na złe”. Brał udział także w serialach dokumentalnych Bogusława Wołoszańskiego, między innymi w „Tajemnicy twierdzy szyfrów”.
Regularnie występuje na scenach teatralnych i festiwalach muzycznych, prezentując swoje autorskie spektakle, m.in. w Teatrze Studio w Warszawie, w Teatrze im. Osterwy w Gorzowie Wlkp., na Świętokrzyskich Dniach Muzyki w Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach[5][6], Festiwalu Muzyki Dawnej na Zamku Królewskim w Warszawie, Festiwalu Chopiniana w Łazienkach Królewskich w Warszawie, Festiwalu Muzyki Kameralnej i Organowej w Słupsku, w Centrach Chopinowskich w Sannikach i Szafarni, Festiwalu Muzyki Kameralnej Radom-Orońsko, w Filharmonii w Rzeszowie[7], na koncertach Towarzystwa im. Fryderyka Chopina [8].
Zapraszany do współpracy przez wiele instytucji muzycznych w Polsce. W Filharmonii Narodowej w Warszawie wykonał z Orkiestrą Filharmonii partie narratora w „Pocałunku wieszczki” Igora Strawińskiego, w „Historii Babara” F. Poulenca i „Najbardziej niewiarygodnej historii” Wernera. Wszystkie dzieła pod batutą Łukasza Borowicza.Z orkiestrą Sinfonia Varsovia wykonał partię narratora w oratorium Józefa Haydna "Siedem ostatnich słów Chrystusa na krzyżu". Realizował także partię narratora w „Impresji na początek drogi” Pawła Buczyńskiego z Orkiestrą Kameralną Filharmonii Narodowej w ramach XXIII Festiwalu Warszawskie Spotkania Muzyczne-muzyka dawna-muzyka nowa. W Filharmonii Śląskiej w Katowicach wykonał partię narratora w „Piotrusiu i wilku” Siergieja Prokofjewa.
Dla Estrady Kameralnej Filharmonii Narodowej tworzył autorskie programy oparte na słowie.
W 2007 wystąpił w II edycji programu Jak oni śpiewają. W 2009 wziął udział specjalnym odcinku Jak Oni Śpiewają, przygotowanym z okazji Dnia Dziecka, na rzecz podopiecznych Fundacji Polsat.
Jest wiceprezesem Związku Artystów Scen Polskich[9].
W sezonach 2007/2008 , 2009/2010 i 2011/2012 juror nagrody teatralnej Feliksy Warszawskie[10].
Aktor działa w obronie praw zwierząt. Angażuje się w akcje na rzecz lepszego ich traktowania, np. „Zerwijmy łańcuchy”[11]. Konferencja nt. respektowania praw zwierząt w Pałacu Prezydenta RP z udziałem pierwszej damy[12].
Prywatnie mąż śpiewaczki Katarzyny Thomas – sopran.
