| David Coverdale | |
 David Coverdale w roku 1990 | |
| Imię i nazwisko | David Coverdale |
| Data i miejsce urodzenia | 22 września 1951 Anglia (Saltburn-by-the-Sea) |
| Instrument | śpiew, gitara, harmonijka |
| Gatunek | rock, hard rock, heavy metal, blues rock |
| Zawód | muzyk, kompozytor |
| Aktywność | od 1973 |
| Zespół | |
| Deep Purple Whitesnake Coverdale/Page | |
| Strona internetowa | |
David Coverdale (ur. 22 września 1951 w Saltburn-by-the-Sea) – brytyjski wokalista rockowy członek m.in. Deep Purple i Whitesnake[1].
Coverdale był mało znanym muzykiem do momentu zastąpienia Iana Gillana w Deep Purple w 1973 r. Pracował w sklepie z ubraniami w Redcar, kiedy wysłał swoją taśmę demo do Deep Purple. Dzięki swojemu głębokiemu, bluesowemu głosowi został przyjęty do zespołu i dzielił swe wokalne obowiązki z basistą Glennem Hughesem. Trzy lata później zespół rozpadł się całkowicie (ale jak czas pokaże nie bezpowrotnie). Wtedy przeniósł się do Niemiec i przekazał swoje ścieżki wokalne na projekt z udziałem wielu artystów zorganizowany przez Eddiego Hardina, a zarejestrowany przez RCA Records jako Wizard's Convention.
Nie mogąc wystąpić w Anglii z powodu problemów z kontraktem, Coverdale nagrał wokal na swój solowy album, podczas, gdy reszta ścieżek została nagrana w Londynie. Muzycy, którzy zagrali na tym albumie zostali potem członkami oryginalnego składu Whitesnake. W 1982 r. Coverdale'owi zaproponowano dołączenie do Black Sabbath (Dio odszedł wtedy na skutek kłótni z Iommim) razem z perkusistą Cozym Powellem oraz do Bad Company, w którym miałby zastąpić Paula Rodgersa. Coverdale odmówił, a Tony Iommi zwerbował wtedy Iana Gillana, poprzednika Coverdale'a w Deep Purple, natomiast zespół Bad Company zakończył działalność. Powell dołączył do Coverdale'a w 1984 r. i nagrali razem album Slide It In. Mimo sporej popularności, Whitesnake nie cieszył się szacunkiem kolegów z branży. W utworze Still Of The Night z albumu 1987, zespół tak bardzo zbliżył się do brzmienia Led Zeppelin, że Robert Plant nazwał sarkastycznie Coverdale'a "David Coverversion".
Seria bluesowych i hardrockowych nagrań zaowocowała sporą popularnością w Wielkiej Brytanii i Europie. W USA sukcesem został dopiero album Whitesnake z 1987 r., który okrył się podwójną platyną. Został on napisany z byłym gitarzystą Thin Lizzy Johnem Sykesem. Coverdale rozwiązał Whitesnake w 1994 r. gdy firma Geffen Records nie przedłużyła z nim kontraktu. W tamtym czasie Coverdale pracował z byłym gitarzystą Led Zeppelin Jimmym Page'em nad projektem Coverdale-Page.
W 2002 r. Coverdale reaktywował Whitesnake by ruszyć w europejską i amerykańską trasę. Skład prezentował się następująco: Marco Mendoza (gitara basowa), Doug Aldrich (gitara), Reb Beach (gitara), Tommy Aldridge (perkusja) i Timothy Drury (instrumenty klawiszowe).
W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 54. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów wg Hit Parader[2]. Z kolei w 2009 roku został sklasyfikowany na 33. miejscu listy 50 najlepszych heavymetalowych frontmanów wszech czasów wg Roadrunner Records[3].
Spis treści |
| |||||||||||||||||||||||
