| Deepwater Horizon | |
 | |
| Numer IMO | 8764597 |
| Call sign | V7HC9 |
| Data zatonięcia | 22 kwietnia 2010 |
| Typ | Platforma wiertnicza |
| Stocznia | Hyundai Heavy Industries |
| Armator | Transocean Ltd. |
| Bandera |  Wyspy Marshalla |
| Port macierzysty | Majuro |
| Nadzorujące towarzystwo klasyf. | American Bureau of Shipping |
| Wyporność | 52 587 T |
| Liczba członków załogi | 130 osób |
| Długość całkowita (L) | 112 (114) m |
| Szerokość (B) | 78 m |
| Zanurzenie (D) | normalne/rejsowe 23/9 m |
| Wysokość (H) | 41,5 m |
| Prędkość maks. | 4 w |
| Pojemność brutto | 32588 GT |
| Pojemność netto | 9776 NT |
| Dane napędu | 6 × Wartsila 18V32 7330 kW |
| Liczba śrub napędowych | 8 pędników azymutalnych |
Deepwater Horizon – półzanurzalna, dynamicznie pozycjonowana platforma wiertnicza należącą do Transocean – największego na świecie dostawcy mobilnych konstrukcji wykorzystywanych w morskim przemyśle wydobywczym paliw kopalnych. Platforma została zbudowana w latach 1998-2001 przez południowokoreański koncern Hyundai, zarejestrowana w Majuro na Wyspach Marshalla i wydzierżawiona dla koncernu BP (umowa do sierpnia 2013)[1]. Platforma była przystosowana do dokonywania wierceń do głębokości morza do ok. 2450 m (8000 stóp), a maksymalną głębokość odwiertu podano 30 000 stóp (ok 9150 m)[2] , aczkolwiek ustanowiła rekord świata w rzeczywistej głębokości wertykalnej (tzw. TVD – z ang. "True vertical depth") wykonanego odwiertu (10 683 m), przy zmierzonej długości otworu wynoszącej 10 685 m[1].
Deepwater Horizon zatonął 22 kwietnia 2010 w amerykańskim sektorze Zatoki Meksykańskiej na skutek eksplozji dwa dni wcześniej[3]. Większość 126 osobowej załogi zdołała się ewakuować. 11 osób uznano za zaginione. Platforma znajdowała się wówczas ok. 80 km na południowy wschód od wybrzeży Luizjany, a głębokość morza wynosiła 1650 m.
