| Del Shannon | |
| Imię i nazwisko | Charles Westover |
| Pseudonim | Del Shannon |
| Data i miejsce urodzenia | 30 grudnia 1934 Stany Zjednoczone, Coopersville (Michigan) |
| Data i miejsce śmierci | 8 lutego 1990 Stany Zjednoczone, Santa Clarita |
| Instrument | gitara |
| Gatunek | rock |
| Zawód | muzyk, piosenkarz |
| Aktywność | 1958 — 1990 |
| Wytwórnia płytowa | Big Top Berlee Amy Liberty Dunhill United Artists Island Elektra Silvertone |
| Strona internetowa | |
Charles Westover znany jako Del Shannon (ur. 30 grudnia 1934 w Coopersville w Michigan, zm. 8 lutego 1990 w Santa Clarita, Kalifornia) – amerykański piosenkarz i gitarzysta rockowy popularny w latach sześćdziesiątych.
Shannon rozpoczął swoją karierę jako nastoletni idol, w przeciwieństwie jednak do większości muzyków tego typu sam pisał swoje piosenki. Jako jeden z pierwszych muzyków rockowych zastosował elektryczne instrumenty. Muzycznie wypełniał lukę pomiędzy klasycznym rock and rollem Elvis Presleya, a nową muzyką graną przez The Beatles. W istocie Shannon był blisko związany z brytyjską inwazją i był pierwszym amerykańskim muzykiem śpiewającym covery Beatlesów.
Dobrze rozwijająca się kariera Shannona została zahamowana gdy zainteresowanie publiczności przeniosło się w kierunku rocka psychodelicznego, do którego Shannon nie potrafił się przystosować. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych sporadycznie wracał do studia nagrań wspomagany przez grupę Toma Petty'ego. Po nagłej śmierci Roya Orbisona, Tom Petty rozważał, by Shannon zastąpił go w supergrupie Traveling Wilburys. Plany się nie ziściły w związku z samobójczą śmiercią Shannona w 1990 roku.
Do największych przebojów Shannona należą Runaway, Hats Off to Larry, Little Town Flirt, Keep Searchin, Stranger in Town i cover Beatlesów From Me to You.
W 1998 Del Shannon został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[1].
