| Ross Dependency Dependencja Rossa | |||||
| |||||
 | |||||
| Język urzędowy | angielski | ||||
| Status terytorium | terytorium zależne | ||||
| Zależne od | Nowej Zelandii | ||||
| Głowa terytorium | królowa Elżbieta II | ||||
| W jej imieniu | gubernator generalny Anand Satyanand | ||||
| Powierzchnia • całkowita • wody śródlądowe | 350 000 km² 0% | ||||
| Liczba ludności (2007) • całkowita • gęstość zaludnienia | 0 osób/km² | ||||
| Jednostka monetarna | dolar nowozelandzki (NZD) | ||||
| Rok utworzenia | przekazanie przez Wielką Brytanię 1923 | ||||
 | |||||
Dependencja Rossa (ang. Ross Dependency) – obszar na kontynencie Antarktydy i przyległych wyspach, uznawany przez Nową Zelandię za część państwa. Nazwa terytorium pochodzi od Sir Jamesa Clarka Rossa, który odkrył Morze Rossa.
Dependencja Rossa obejmuje sektor Antarktydy od bieguna południowego do 60°S na północy i od południka 160°E do południka 150°W. W jej skład wchodzi m.in. część Ziemi Wiktorii, większość Lodowca Szelfowego Rossa, Wyspa Rossa, Wyspy Balleny'ego, Wyspa Scotta i Wyspa Roosevelta. Całkowita jej powierzchnia wynosi ok. 350 000 km², a najwyższym wzniesieniem jest Góra Kirkpatricka (4511 m n.p.m.).
Obszar Dependencji został zajęty w 1923 przez Wielką Brytanię i w tym samym roku został przekazany Nowej Zelandii. Nowa Zelandia uznaje Dependencję Rossa za "konstytucyjną część Nowej Zelandii"[1].
Na obszarze Dependencji Rossa znajdują się trzy całoroczne stacje polarne: Scott Base (nowozelandzka), McMurdo (amerykańska) oraz Amundsen-Scott (amerykańska) znajdująca się na biegunie południowym (tylko częściowo leży ona na obszarze Dependencji Rossa). W stacjach tych przebywa stale ok. 340 osób.
| |||||||
| |||||||||||||||||||||||
