| Didier Drogba | ||
 Didier Drogba po zakończeniu finałowego meczu Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium w 2012 roku | ||
| Imię i nazwisko | Didier Yves Drogba Tébily | |
| Data i miejsce urodzenia | 11 marca 1978 Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej | |
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 189 cm[1] | |
| Masa ciała | 91 kg[1] | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Chelsea | |
| Numer | 11 | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1998–2002 2002–2003 2003–2004 2004–2012 | Le Mans En Avant Guingamp Olympique Marsylia Chelsea | 62 (11) 45 (20) 35 (19) 226 (100) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2002– |  Wybrzeże Kości Słoniowej | 84 (54) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 20 maja 2012. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 20 maja 2012. | ||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | ||
Didier Yves Drogba Tébily (ur. 11 marca 1978 w Abidżanie) – piłkarz grający na pozycji napastnika w Chelsea, reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej.
Początkowo gracz klubów francuskich, od 2004 roku zawodnik londyńskiej Chelsea, dwukrotny król strzelców Premier League (2007, 2010), zwycięzca Ligi Mistrzów (2012). Dwukrotny srebrny medalista mistrzostw Afryki (2006, 2012), uczestnik mistrzostw świata w Niemczech i RPA, rekordzista pod względem strzelonych goli dla reprezentacji Wybrzeża Kości Słoniowej. Dwukrotnie wybrany najlepszym piłkarzem Afryki (2006, 2009).
Od 24 stycznia 2007 roku ambasador dobrej woli w programie walki z AIDS Organizacji Narodów Zjednoczonych[2]. W 2010 umieszczony na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi świata magazynu Time[3].
Spis treści |
W młodym wieku wyemigrował do Francji. Początkowo występował na pozycji prawego obrońcy[1]. Jego pierwszym klubem w profesjonalnej karierze piłkarskiej było drugoligowe Le Mans, którego barwy reprezentował do stycznia 2002 roku[4]. Następnie był zawodnikiem En Avant Guingamp, w którym zadebiutował w Ligue 1. Nastąpiło to 30 stycznia 2002 roku w meczu z FC Metz, w spotkaniu tym strzelił również swojego pierwszego gola[5]. W sezonie 2002/2003 był podstawowym zawodnikiem swojego klubu, należał także do najlepszych napastników francuskiej ekstraklasy – z dorobkiem 17 zdobytych goli uplasował się na trzecim miejscu w klasyfikacji najlepszych strzelców ligi[6].
Latem 2003 roku Drogba przeszedł do Olympique Marsylia. W nowym zespole szybko wywalczył miejsce w podstawowym składzie, w sezonie 2003/2004 zdobył 19 goli w Ligue 1. W barwach klubu z Marsylii zadebiutował także w europejskich pucharach, strzelił w tych rozgrywkach również swojego pierwszego gola[7]. Wraz ze swoim zespołem dotarł do finału Pucharu UEFA, w którym wystąpił przez pełne 90 minut, natomiast Olympique przegrał z Valencią 0:2[8]. Ponadto w sezonie 2003/2004 Drogba strzelił trzy gole w meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów z Partizanem Belgrad[7].
Będąc graczem Marsylii Drogba zaczął odnosić swoje pierwsze indywidualne sukcesy. W 2003 roku został wybrany najlepszym zagranicznym piłkarzem Ligue 1[9], a bramka zdobyta przez niego 4 lutego 2004 w spotkaniu z Montpellier została wybrana „golem roku” francuskiej ekstraklasy. W 2004 znalazł się również w „jedenastce sezonu” oraz został wybrany najlepszym zawodnikiem grającym w Ligue 1[10].
W 2004 roku Drogba przeszedł do Chelsea, cena transferu wyniosła 24 miliony funtów[1][11]. W nowym zespole zadebiutował 15 sierpnia w wygranym 1:0 meczu z Manchesterem United[12]. Pierwszego gola zdobył dziewięć dni później w spotkaniu z Crystal Palace[13].
W sezonie 2007/2008 Drogba zdobył sześć goli w Lidze Mistrzów, a wraz ze swoim klubem dotarł do finału tych rozgrywek. W nim Chelsea przegrała po serii rzutów karnych z Manchesterem United. Napastnik rozpoczął mecz w podstawowym składzie, zaś pod koniec dogrywki został ukarany czerwoną kartką przez sędziego Ľuboš'a Micheľa za uderzenie w twarz Nemanji Vidicia[14]. Cztery lata później (2012) Drogba wraz z londyńskim klubem wygrał Ligę Mistrzów – w pierwszym spotkaniu półfinałowym z Barceloną strzelił jedynego gola[15], przyczyniając się do awansu do finału, natomiast w pojedynku z Bayernem Monachium, decydującym o triumfie, zdobył bramkę pod koniec regulaminowego czasu gry, doprowadzając do remisu i dogrywki. W serii rzutów karnych strzelił zaś gola, który przesądził o ostatecznym zwycięstwie londyńskiego zespołu[16].
Będąc graczem Chelsea dwukrotnie został królem strzelców Premier League: w sezonie 2006/2007 strzelił 20 goli (m.in. trzy w spotkaniu z Watfordem[17]), natomiast w sezonie 2009/2010 zdobył 29 bramek (m.in. strzelił hat-tricka w kończącym sezon meczu z Wigan Athletic[18])[1]. Ponadto w 2010 roku został wybranym najlepszym graczem londyńskiego klubu[19].
Wraz z londyńskim klubem trzykrotnie zdobył mistrzostwo Anglii (2005, 2006, 2010), dwukrotnie sięgnął po Puchar Ligi Angielskiej (2005 – w finałowym meczu z Liverpoolem strzelił jedną z bramek, 2007 – w finałowym spotkaniu z Arsenalem strzelił dwa gole dla Chelsea, które zapewniły jej zwycięstwo 2:1), czterokrotnie sięgnął po Puchar Anglii (2007 – w finałowym meczu z Manchesterem United zdobył jedyną bramkę, 2009 – w finałowym spotkaniu z Evertonem strzelił jednego z dwóch goli dla Chelsea, 2010 – w finałowym pojedynku z Portsmouth zdobył jedyną bramkę, 2012 – w finałowym meczu z Liverpoolem strzelił jednego z dwóch goli dla swojej drużyny) oraz dwa razy zdobył Tarczę Wspólnoty (2005 – w meczu z Arsenalem zdobył dwie bramki, które zapewniły londyńczykom wygraną 2:1; 2009 – w serii rzutów karnych z Manchesterem United zdobył gola)[20].
22 maja 2012 roku Drogba ogłosił, że nie przedłuży wygasającego z końcem czerwca kontraktu z Chelsea[21]. W barwach londyńskiej drużyny rozegrał łącznie 342 mecze i strzelił 157 goli[22].
W reprezentacji Wybrzeża Kości Słoniowej zadebiutował 8 września 2002 roku w meczu z Republiką Południowej Afryki[23]. Pierwszego gola zdobył 11 lutego 2003 w spotkaniu z Kamerunem, przyczyniając się do zwycięstwa 3:0. 8 czerwca tego samego roku strzelił swojego jedynego hat-tricka w reprezentacji – zdobył trzy gole w pojedynku z Burundi, zakończonym zwycięstwem 6:1[23].
Czterokrotnie wraz z reprezentacją brał udział w Pucharze Narodów Afryki. Po raz pierwszy w 2006 roku, kiedy Wybrzeże Kości Słoniowej zajęło drugie miejsce, a on zdobył trzy gole, w tym jedyną bramkę w półfinałowym spotkaniu z Kamerunem[24]. W kolejnych dwóch edycjach PNA (2008 i 2010) rozegrał dziewięć meczów, w których strzelił cztery gole[23]. W Pucharze Narodów Afryki 2012 po raz drugi wywalczył srebrny medal, a w finałowym spotkaniu z Zambią nie wykorzystał rzutu karnego w regulaminowym czasie gry[25].
Uczestniczył w mistrzostwach świata w 2006 i 2010 roku. Na turnieju w Niemczech (2006) rozegrał dwa mecze (w obu pełnił funkcję kapitana drużyny) i strzelił jednego gola – zdobył honorową bramkę w spotkaniu z Argentyną[26]. Cztery lata później w Republice Południowej Afryki wystąpił w trzech spotkaniach (w dwóch był kapitanem zespołu) i strzelił jednego gola. Ponownie była to bramka honorowa, tym razem w przegranym 1:3 meczu z Brazylią[26].
| |||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||
