Diego Maradona

Diego Armando Maradona
Imię i nazwisko	Diego Armando Maradona
Data i miejsce urodzenia	30 października 1960 Villa Fiorito, Argentyna
Pseudonim	Dieguito, El Diego, El Pelusa
Pozycja	Napastnik, Pomocnik
Wzrost	165 cm
Informacje klubowe
Obecny klub	Al-Wasl Dubaj (trener)
Kariera seniorska
Lata	Klub	M (G)
1976–1981 1981–1982 1982–1984 1984–1991 1992–1993 1993 1995–1997	Argentinos Juniors Boca Juniors Barcelona Napoli Sevilla FC Newell's Old Boys Boca Juniors Razem	167 (115) 40 (28) 52 (34) 258 (115) 29 (8) 7 (0) 30 (7) 583 (307)
Reprezentacja narodowa
Lata	Reprezentacja
1977–1994	Argentyna	91 (34)
Kariera trenerska
Lata	Klub/reprezentacja
1994 1995 2008–2010 2011–	Deportivo Corrientes Racing Club  Argentyna Al-Wasl Dubaj
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Diego Armando Maradona w Wikicytatach

Diego Armando Maradona (ur. 30 października 1960 w Lanús, Argentyna) – argentyński trener piłkarski i były piłkarz. Nazywany także "El Diez" ("Dziesiątka") i "Pelusa" ("Puszek"). Jest uważany za jednego z najlepszych graczy w historii tego sportu, został wybrany najlepszym zawodnikiem XX wieku, uzyskując 53% głosów w sondzie na oficjalnej stronie FIFA. Uzyskał trzecie miejsce w głosowaniu zrealizowanym przez członków Komisji Futbolowej FIFA i ludzi prenumerujących FIFA Magazine^[1].

Przez większość swojego życia Maradona zdobywał wielkie trofea zarówno z reprezentacją Argentyny, jak również z niektórymi klubami, w których grał. Z reprezentacją zdobył mistrzostwo świata w 1986, wicemistrzostwo na mundialu w 1990 i na mistrzostwach świata juniorów w 1979. Najważniejsze trofea na poziomie klubowym zdobył grając w Napoli, z którym zdobył Puchar UEFA oraz jedyne dwa tytuły mistrza Włoch w historii drużyny.

Po zakończeniu kariery sportowej, związał się z telewizją, przez prowadzenie programu La Noche del 10, emitowanego przez Canal 13 pod koniec 2005 roku. Był także wiceprezesem Comisión de Fútbol Atlético Boca Juniors od czerwca 2005 do sierpnia 2006 roku. Od 2008 roku był selekcjonerem seniorskiej reprezentacji Argentyny. Wywalczył z nią awans do Mistrzostwa Świata 2010 w RPA. Tam Argentyna odpadła w 1/4 finału po porażce z Niemcami. W lipcu 2010 roku federacja nie przedłużyła z nim kontraktu i Maradona przestał być selekcjonerem reprezentacji. 16 maja 2011 Maradona podpisał kontrakt z Al-Wasl Dubaj.

[edytuj] Kariera piłkarska

[edytuj] Kariera klubowa

Diego Maradona w wieku 10 lat zapisał się do młodzieżowej drużyny piłkarskiej Los Cebollitas. W profesjonalnym futbolu zadebiutował w 1976, dołączając do Argentinos Juniors. Dla Argentinos zagrał w 167 spotkaniach, strzelając 115 bramek. Lata 1981-1982 spędził w CA Boca Juniors, gdzie rozegrał 40 meczów i strzelił 28 goli. W 1979, 1980 i 1981 był królem strzelców Primera División, zdobywając kolejno 27, 25 i 40 bramek.

W 1982 wyjechał z Argentyny i przeszedł do hiszpańskiego FC Barcelona, z którym wygrał Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej oraz Superpuchar Hiszpanii. Po konflikcie z prezesem Josepem Lluisem Núñezem i groźnej kontuzji w starciu z Andonim Goikoetxeą Maradona zdecydował się opuścić Hiszpanię.

W 1984 przeszedł do włoskiego Napoli. W Neapolu przywitało go 75 tys. widzów, ten rekord został pobity dopiero w 2009 roku^[2] na prezentacji Cristiano Ronaldo w barwach Realu Madryt. Trzy lata później zdobył pierwszy tytuł – Mistrzostwo Włoch. Kolejne trofea to: puchar Włoch, superpuchar Włoch, a także drugie scudetto. W 1989 Napoli z Maradoną w składzie sięgnęło po Puchar UEFA, w dwumeczu finałowym pokonując VfB Stuttgart 2:0 i 3:3. Maradona został ulubieńcem kibiców i jedną z legend klubu. Podczas 7 lat spędzonych w Neapolu rozegrał 258 meczów, strzelając 115 bramek.

W 1992 podpisał kontrakt z zespołem Sevilla FC. Jedynym osiągnięciem Argentyńczyka było 7. miejsce w Primera División. Popadł w konflikt z władzami klubu, w szczególności z wiceprezesem Jose Marią del Nido, stąd też po sezonie powrócił do rodzinnej Argentyny. Trafił do Newell's Old Boys, gdzie zaliczył jedynie epizod, osiągając zaledwie ostatnie, 20. miejsce w argentyńskiej Primera División.

FIFA nałożyła na Maradonę 15-miesięczną dyskwalifikację, tym razem za stosowanie niedozwolonych środków. Argentyńczyk powrócił do sportu w 1995, podpisując ostatni w karierze kontrakt – z Boca Juniors. Mimo kolejnych problemów ze zdrowiem i narkotykami, Maradona zdążył zostać wicemistrzem Argentyny w 1998.

Ostatnim meczem Diega Maradony w karierze było spotkanie z 25 października 1997 roku, River Plate–Boca Juniors 1:2, na Estadio Monumental. Piłkarz rozegrał 45 minut, po czym zszedł z boiska.

30 października 1997 oficjalnie zakończył karierę piłkarską.

[edytuj] Reprezentacja Argentyny

W reprezentacji Argentyny zadebiutował 27 lutego 1977 na La Bombonerze, w wygranym spotkaniu przeciwko Węgrom 5:1.

W 1979 Maradona sięgnął po Mistrzostwo Świata Juniorów w Japonii, po pokonaniu w finale reprezentacji ZSRR 3:1. Został wicekrólem strzelców turnieju, zdobywając 6 goli.

W 1982 znalazł się w kadrze na mistrzostwa świata. Jego drużyna przeszła pierwszą rundę turnieju, przegrywając z Belgią oraz pokonując Węgry i Salwador. Argentyna odpadła w drugiej rundzie turnieju, a Maradona w ostatnim meczu otrzymał czerwoną kartkę.

Diego Maradona jako mistrz świata z 1986 roku

Maradona poprowadził drużynę narodową do zwycięstwa w mistrzostwach świata w 1986 roku w Meksyku. W meczu finałowym Argentyna pokonała reprezentację RFN 3:2. W ćwierćfinałowym meczu z Anglią Maradona zdobył dwie bramki. Jedną z nich strzelił ręką, natomiast drugą po rajdzie przez niemal całe boisko i minięciu sześciu angielskich zawodników. Tłumacząc się z pierwszej bramki, stwierdził, że pomogła mu ręka Boga. Dopiero po 19 latach w jednym z udzielanych wywiadów przyznał, że gola zdobył niezgodnie z przepisami, a 22 lata później przeprosił za ten incydent^[3].

Podczas mistrzostw świata w 1990 we Włoszech Maradona był kapitanem swojej reprezentacji. Z jego pomocą Argentyna dotarła do finału, pokonując po drodze m.in. Brazylię, Jugosławię i Włochy. Finałowy mecz z RFN zakończył się porażką 0:1, po golu zdobytym z rzutu karnego w ostatnich minutach spotkania przez Andreasa Brehmego.

W marcu 1991 roku podczas testu antydopingowego wykryto w organizmie zawodnika niedozwolone środki.

Mistrzostwa świata w Stanach Zjednoczonych (1994), mimo świetnych meczów m.in. z Grecją, były końcem reprezentacyjnej kariery Maradony. Został z nich wykluczony po ponownie pozytywnym teście antydopingowym.

Ostatnim meczem piłkarza w reprezentacji było spotkanie z 25 czerwca 1994 rok Argentyna-Nigeria 2:1 na Foxboro Stadium.

[edytuj] Po zakończeniu kariery

W 2000 roku wydał autobiografię zatytułowaną "El Diego", napisaną we współpracy z Danielem Arcuccim i Ernesto Cherquisem Bialo. Opisuje w niej swoje dzieciństwo, karierę piłkarską, a także zawarł w niej listę stu, jego zdaniem, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się w Polsce pięć lat później, nakładem wydawnictwa "Zysk i S-ka"; przełożył ją Wojciech Charchilis.

Diego Maradona, 1981 rok

W 2004 roku, z okazji stulecia FIFA, Maradona wraz z brazylijskim piłkarzem Pelém, został wybrany najwybitniejszym piłkarzem wszech czasów. W tym samym roku, doznał zawału serca. Większość czasu spędził w klinice medycznej na Kubie.

W 2005 roku wziął udział w drugiej edycji włoskiego Tańca z gwiazdami. Zrezygnował z zabawy po trzecim odcinku, zajmując 9. miejsce.

[edytuj] Trener

Diego Maradona rozpoczął pracę trenerską w argentyńskim I ligowym zespole Deportivo Corrientes w 1994. Nie odniósł sukcesów, zajmując dopiero trzynaste miejsce w Primera División. Po roku przeniósł się do Racing Club, gdzie również nie wiodło mu się najlepiej, a w lidze uplasował się na 12. pozycji.

29 października 2008 Diego Maradona został selekcjonerem reprezentacji Argentyny. Na ławce trenerskiej zadebiutował 19 listopada 2008 w meczu towarzyskim ze Szkocją (1:0). Maradona wywalczył z Argentyną awans na Mistrzostwa Świata 2010. Tam prowadzona przez niego reprezentacja dotarła do ćwierćfinału, gdzie przegrała 0:4 z Niemcami i odpadła z turnieju. 27 lipca 2010 roku dano mu propozycję aby prowadził dalej reprezentację Argentyny, lecz jego współpracownicy muszą odejść. Maradona zrezygnował z funkcji selekcjonera kadry, ponieważ chciał by jego sztab został. Sergio Batista został tymczasowym trenerem reprezentacji^[4]. 16 maja 2011 został trenerem Al-Wasl Dubaj, klubu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

[edytuj] Statystyki

[edytuj] Kariera klubowa

Klub	Liga	Sezon	Ligi krajowe		Puchary krajowe		Puchary kontynentalne		Łącznie
			Występy	Bramki	Występy	Bramki	Występy	Bramki	Występy	Bramki
Argentinos Juniors	Primera División	1976	11	2	-	-	0	0	11	2
		1977	49	19	-	-	0	0	49	19
		1978	35	25	-	-	0	0	35	25
		1979	27	26	-	-	0	0	27	26
		1980	45	43	-	-	0	0	45	43
		Łącznie	167	115	-	-	0	0	167	115
Boca Juniors	Primera División	1981	40	28	-	-	0	0	40	28
		Łącznie	40	28	-	-	0	0	40	28
FC Barcelona	La Liga	1982/1983	20	11	5	3	4	5	29	19
		1983/1984	16	11	4	1	3	3	23	15
		Łącznie	36	22	9	4	7	8	52	34
SSC Napoli	Serie A	1984/1985	30	14	6	3	0	0	36	17
		1985/1986	29	11	2	2	0	0	31	13
		1986/1987	29	10	10	7	2	0	41	17
		1987/1988	28	15	9	6	2	0	39	21
		1988/1989	26	9	12	7	12	3	50	19
		1989/1990	28	16	3	2	5	0	36	18
		1990/1991	18	6	3	2	4	2	25	10
		Łącznie	188	81	45	29	25	5	258	115
Sevilla FC	La Liga	1992/1993	26	5	3	3	0	0	29	8
		Łącznie	26	5	3	3	0	0	29	8
Newell's Old Boys	Primera División	1993/1994	7	0	-	-	0	0	7	0
		Łącznie	7	0	-	-	0	0	7	0
Boca Juniors	Primera División	1995/1996	11	3	-	-	0	0	11	3
		1996/1997	13	2	-	-	0	0	13	2
		1997/1998	6	2	-	-	0	0	6	2
		Łącznie	30	7	-	-	0	0	30	7
Argentyna			244	150	-	-	0	0	244	150
Hiszpania			62	27	12	7	7	8	81	42
Włochy			188	81	45	29	25	5	258	115
Łącznie w karierze			494	258	57	36	32	13	583	307

[edytuj] Sukcesy

[edytuj] Klubowe

Boca Juniors

• Mistrzostwo Argentyny: 1981

FC Barcelona

• Puchar Króla: 1983
• Puchar Ligi Hiszpańskiej: 1983
• Superpuchar Hiszpanii: 1983

SSC Napoli

• Mistrzostwo Włoch: 1987, 1990
• Puchar Włoch: 1987
• Superpuchar Włoch: 1990
• Puchar UEFA: 1989

Reprezentacja Argentyny

• Mistrzostwo świata juniorów: 1979
• Mistrzostwo świata: 1986
• Wicemistrzostwo Świata: 1990

[edytuj] Indywidualnie

• Król strzelców Primera División: 1979, 1980, 1981
• Najlepszy piłkarz świata (World Soccer Magazine): 1986
• Król strzelców Serie A: 1988
• Złota Piłka (za zasługi w futbolu): 1995

[edytuj] Trenerskie

Reprezentacja Argentyny

• Awans do Mistrzostw Świata 2010 w RPA

[edytuj] Ciekawostki

• Obiecał, że jeśli Argentyna zdobędzie mistrzostwo świata w piłce nożnej w RPA, przejdzie się w publicznym miejscu nago^[5].
• Jest silnym zwolennikiem polityki lewicowej. Wielokrotnie udzielał poparcia południowoamerykańskim politykom, m.in. Fidelowi Castro czy też Hugo Chavezowi. W jednym z wywiadów przyznał, że nienawidzi wszystkiego, co amerykańskie. Wyraża podziw wobec rewolucjonisty Che, na ramieniu posiada nawet tatuaż z jego wizerunkiem^[6].
• Włoski piłkarz i zawodnik piłki plażowej Diego Sinagra jest synem Diego Maradony^[7].
• Rumuński piłkarz Gheorghe Hagi jest często nazywany Maradoną Karpat zaś Nigeryjczyk Augustine Okocha afrykańskim Maradoną.
• Pomimo iż jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych osób w historii piłki nożnej, Maradona dba o swoich wiernych fanów chętnie podpisując zdjęcia nadesłane w listach na jego prywatny adres.
• Jest teściem zawodnika Manchester City Sergio Agüero
• W 2012 r. prowadził akcję promocyjną szachów w Zjednoczonych Emiratach Arabskich^[8].

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Diega Maradony (ang. • hiszp.)
• Fragment autobiografii Diega Maradony pt. "El Diego"
• Nagranie bramki Diega Maradony w meczu Argentyna-Anglia na MŚ w Meksyku 86 (hiszp.)
• Diego Maradona - 50 lat ... 50 zdjęć

Składy reprezentacji Argentyny e Skład reprezentacji Argentyny na Mundialu 1982 1 Ardiles • 2 Baley • 3 Barbas • 4 Bertoni • 5 Calderón • 6 Díaz • 7 Fillol • 8 Galván • 9 Gallego • 10 Maradona • 11 Kempes • 12 Hernández • 13 Olarticoechea • 14 Olguín • 15 Passarella • 16 Pumpido • 17 Santamaría • 18 Tarantini • 19 Trossero • 20 Valdano • 21 Valencia • 22 Van Tuyne • Trener: Menotti e Skład reprezentacji Argentyny na Mundialu 1986 1 Almirón • 2 Batista • 3 Bochini • 4 Borghi • 5 Brown • 6 Passarella • 7 Burruchaga • 8 Clausen • 9 Cuciuffo • 10 Maradona • 11 Valdano • 12 Enrique • 13 Garré • 14 Giusti • 15 Islas • 16 Olarticoechea • 17 Pasculli • 18 Pumpido • 19 Ruggeri • 20 Tapia • 21 Trobbiani • 22 Zelada • Trener: Bilardo e Skład reprezentacji Argentyny na Mundialu 1990 1 Pumpido (Comizzo) • 2 Batista • 3 Balbo • 4 Basualdo • 5 Bauza • 6 Calderón • 7 Burruchaga • 8 Caniggia • 9 Dezotti • 10 Maradona • 11 Fabbri • 12 Goycochea • 13 Lorenzo • 14 Giusti • 15 Monzón • 16 Olarticoechea • 17 Sensini • 18 Serrizuela • 19 Ruggeri • 20 Simón • 21 Troglio • 22 Cancelarich • trener: Bilardo e Skład reprezentacji Argentyny na Mundialu 1994 1 Goycochea • 2 Vázquez • 3 Chamot • 4 Sensini • 5 Redondo • 6 Ruggeri • 7 Caniggia • 8 Basualdo • 9 Batistuta • 10 Maradona • 11 Medina Bello • 12 Islas • 13 Cáceres • 14 Simeone • 15 Borelli • 16 Díaz • 17 Ortega • 18 Pérez • 19 Balbo • 20 Rodríguez • 21 Mancuso • 22 Scoponi • trener: Basile e Skład reprezentacji Argentyny na Mundialu 2010 1 Pozo • 2 Demichelis • 3 C. Rodríguez • 4 Burdisso • 5 Bolatti • 6 Heinze • 7 Di María • 8 Verón • 9 Higuaín • 10 Messi • 11 Tévez • 12 Garcé • 13 Samuel • 14 Mascherano (c) • 15 Otamendi • 16 Agüero • 17 Gutiérrez • 18 Palermo • 19 Milito • 20 M. Rodríguez • 21 Andújar • 22 Romero • 23 Pastore • trener: Maradona