| Dilma Rousseff | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 19 grudnia 1947 Belo Horizonte |
| 36. Prezydent Brazylii | |
| Przynależność polityczna | Partia Pracujących |
| Okres urzędowania | od 1 stycznia 2011 |
| Poprzednik | Luiz Inácio Lula da Silva |
| Szef Sztabu Brazylii | |
| Okres urzędowania | od 21 czerwca 2005 do 31 marca 2010 |
| Poprzednik | José Dirceu |
| Następca | Erenice Guerra |
| Minister Górnictwa i Energii | |
| Okres urzędowania | od 1 stycznia 2003 do 21 czerwca 2005 |
| Poprzednik | Francisco Luiz Sibut Gomide |
| Następca | Silas Rondeau |
| Odznaczenia | |
  | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Dilma Vana Rousseff (wym. [ˈdʒiwmɐ χuˈsɛf]; ur. 19 grudnia 1947 w Belo Horizonte) – brazylijska ekonomistka i polityk, była minister energii i szefowa gabinetu prezydenta Brazylii. Od 1 stycznia 2011 Prezydent Brazylii (jako pierwsza kobieta na tym stanowisku).
Jej matka, Dilma Jane Silva, była brazylijską nauczycielką, a ojcem Petar Rusev (bułg. Петър Русев), imigrant pochodzący z Gabrowa w Bułgarii, inżynier i prawnik, poeta (bliski przyjaciel bułgarskiej poetki Elisawety Bagriany), działacz komunistycznej BPK, który w 1929 wyemigrował do Francji[1], gdzie zmienił nazwisko na Rousseff. Po II wojnie światowej po śmierci żony z synem Lubenem wyjechał do Brazylii, choć kilka lat spędził w stolicy Argentyny, Buenos Aires. Ożenił się po raz drugi z Dilmą Silva, z którą miał troje dzieci. W Bułgarii mieszkał syn, inżynier Luben Rusev, który zmarł w Sofii w 2007 r. i który nigdy nie spotkał się z siostrą.
Jako prawnik i przedsiębiorca Pedro Rousseff odnosił sukcesy, stąd Dilma wychowała się w rodzinie zaliczającej się do klasy średniej.
Zaczęła aktywnie interesować się polityką po zamachu stanu, podczas którego obalony został prezydent João Goulart. W roku 1967 wstąpiła do młodzieżowej organizacji Socjalistycznej Partii Brazylii, a następnie do jej radykalnej frakcji Comando de Libertação Nacional (Oddziały Wyzwolenia Narodowego), głoszącej idee walki zbrojnej z wojskową dyktaturą metodami miejskiej partyzantki. Była zaangażowana w zbrojny ruch oporu przeciw dyktaturze wojskowej w Brazylii i prezydentowi Emílio Garrastazu Médiciemu. Więziona i torturowana w latach 1970-72. Uwolniona, zrezygnowała z radykalnej politycznej działalności. W roku 1977 ukończyła studia na Uniwersytecie Federalnym w Rio Grande do Sul (Universidade Federal do Rio Grande do Sul) i rozpoczęła legalną działalność polityczną w opozycyjnych organizacjach. W roku 1990 stała na czele Fundacji Ekonomii i Statystyki (Fundação de Economia e Estatística). W latach 1991-1994 pełniła funkcję sekretarza ds. energii stanu Rio Grande do Sul. 1 stycznia 2003 zajęła stanowisko ministra energii w gabinecie prezydenta Luiza Inácio Lula da Silvy. 21 czerwca 2005 została szefem gabinetu prezydenta Lula da Silvy.
20 lutego 2010 Rousseff została wybrana na kandydatkę Partii Pracujących w wyborach prezydenckich w październiku 2010[2][3]. W drugiej turze wyborów 31 października 2010 poparło ją 56,05% wyborców. Urząd prezydenta Brazylii objęła 1 stycznia 2011[4].
| ||||||||||||||
