Docklands Light Railway (DLR) – system automatycznie sterowanych pociągów obsługujących obszar wschodniego Londynu. W 2006 roku przewiózł 60 milionów pasażerów[1]. DLR należy do systemu komunikacji miejskiej Londynu (co przekłada się m.in. na bilety – wspólne dla metra i DLR), zaś jego linia jest zaznaczana na wszystkich schematach sieci metra. Organizacyjnie stanowi jednak niezależną jednostkę, zarządzaną w imieniu miasta przez prywatną firmę działającą na zasadzie ajenta. W skład DLR wchodzi obecnie 38 stacji i 31 kilometrów tras.
Pierwszy odcinek DLR został otwarty w 1987. Jego budowa miała związek z prowadzonym na terenie dawnych londyńskich doków (Docklands) programem gruntownej rewitalizacji. Początkowo planowano przedłużyć na ich obszar należącą do metra Jubilee Line, jednak zarzucono ten pomysł z powodów finansowych. Zamiast tego wybudowano DLR. Jak na owe czasy była to inwestycja niezwykle nowoczesna. W pociągach nie ma maszynistów, każdy skład posiada zaledwie jednego pracownika obsługi, który pełni przede wszystkim rolę konduktora, a tylko w sytuacji zagrożenia może przejąć kierowanie składem. Również stacje są maksymalnie zautomatyzowane. W późniejszym okresie linia DLR była przedłużana, swój obecny kształt osiągnęła pod koniec roku 2005. W związku z przygotowaniami do Igrzysk Olimpijskich Londyn 2012, trwa już kolejna rozbudowa. Od roku 2000 wszystkie stacje przystosowane są do potrzeb osób poruszających się na wózkach inwalidzkich.
Układ sieci DLR pozwala na dość swobodne ustalanie tras przejazdu pociągów. Obecnie kursują one na czterech głównych trasach:
Prawdopodobnie powstanie jeszcze linia:
| ||||||||||||||||||||