| Święty | |
| Edmund (SJ) | |
| prezbiter męczennik | |
 | |
| Data urodzenia | 25 stycznia 1540 Londyn |
| Data śmierci | 1 grudnia 1581 Tyburn |
| Kościół / wyznanie | katolicki |
| Data beatyfikacji | 9 grudnia 1886 przez Leona XIII |
| Data kanonizacji | 25 października 1970 przez Pawła VI |
| Wspomnienie | 1 grudnia |
| Atrybuty | strzała |
Edmund Campion SJ (ur. 25 stycznia 1540 w Londynie, zm. 1 grudnia 1581 w Tyburn) – święty Kościoła katolickiego, jezuita, męczennik[1].
Spis treści |
Na studiach, które odbywał na Uniwersytecie Oxfordzkim został mistrzem sztuk wyzwolonych (1564), a wkrótce przyjął najniższy stopnień hierarchii kapłaństwa anglikańskiego. Jego propapieskie sympatie przekreśliły wcześniej dobrze się zapowiadającą karierę uniwersytecką. Studia Ojców Kościoła i męczeństwo współczesnych mu katolików skierowały go ku katolicyzmowi. Wobec represji i groźby dalszych prześladowań po ucieczce z aresztu dotarł do Douai by podjąć naukę w studium anglikańskim. Po ukończeniu studiów teologicznych wykładał homiletykę. W latach 1573-73 przebywał w Rzymie podejmując starania o przyjęcie w szeregi Towarzystwa Jezusowego. Do Czech wysłany został z Wawrzyńcem Maggio (pierwszym prowincjałem polskich jezuitów) i tam odbył nowicjat. Jeszcze przed otrzymaniem święceń kapłańskich (1579) wykładał retorykę i działał w Sodalicji Mariańskiej. Na wezwanie papieża Grzegorza XIII stawił się w Rzymie i przyjął misję w Anglii.
Edmund Campion był mówcą i misjonarzem, autorem dramatów, opublikował także Dziesięć mocnych dowodów, iż adwersarze Kościoła w porządnej dysputacji upaść muszą (pierwsze dwa polskie wydania w przekładzie Piotra Skargi i Kaspra Witkowskiego opublikowane zostały w Wilnie w 1584 roku) i ta publikacja sprowadziła na niego aresztowanie.
Wielokrotni poddawany był torturom, a 14 listopada 1581 stanął przed sądem oskarżony o zdradę stanu. Proces zakończył się wyrokiem skazującym na karę śmierci. Męczeństwo dopełnione zostało egzekucją na szafocie. Zginął razem z Aleksandrem Briantem i Rudolfem Sherwinem.
Jego wspomnienie obchodzone jest w dzienną rocznicę śmierci. Atrybutem świętego, przedstawianego w ikonografii w stroju jezuity jest strzała[2].
Beatyfikowany przez papieża Leona XIII 9 grudnia 1886 roku, a kanonizowany w grupie Czterdziestu męczenników Anglii i Walii przez Pawła VI 25 października 1970 roku[3].
