| Electric Light Orchestra | |
 ELO podczas koncertu w 1978 w Oslo | |
| Rok założenia | 1970 |
| Rok rozwiązania | 2001 |
| Pochodzenie |  Wielka Brytania |
| Gatunek | rock symfoniczny, rock, rock progresywny[1], pop rock, electronica |
| Aktywność | 1970–1987 2000–2001 |
| Wytwórnia płytowa | BMG, Sony, Epic, Jet, EMI, United Artists, Columbia |
| Powiązania | The Move, The Travelling Wilbury's, The Idle Race |
| Strona internetowa | |
Electric Light Orchestra – brytyjska grupa rockowa działająca w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Muzyka zespołu była różnorodna stylistycznie i podlegała zmianom zależnym od panującej aktualnie mody: poczynając od rocka progresywnego, poprzez wyraźne wpływy disco w środkowym etapie, aż po synth pop w ostatnim okresie działalności. W krajach anglosaskich nurt ten określa się mianem "mainstream rock". Była bogata brzmieniowo i wykorzystywała szerokie i nietypowe dla rocka instrumentarium, między innymi instrumenty smyczkowe jako wiodące. W latach siedemdziesiątych zespół zaliczany był do czołowych grup rockowych i zdobył olbrzymią popularność. Rozpadł się, gdy jego lider Jeff Lynne postanowił poświęcić się działalności producenckiej i promocyjnej.
Grupa reaktywowała się bez udziału Lynna i bez jego zgody na używanie oryginalnej nazwy jako Electric Light Orchestra Part Two. Wydała dwa albumy, które nie spotkały się z wielkim zainteresowaniem.
Sam Lynne wydał jeszcze w 2001 roku album Zoom, formalnie będący produkcją zespołu ELO.
Spis treści |
Początek istnienia datuje się na rok 1970, kiedy rozpadł się zespół The Move. Jeff Lynne (gitara) postanowił stworzyć nowy zespół, którego brzmienie oparte byłoby na instrumentarium rockowo-symfonicznym. Do projektu dołączyli: Roy Wood (gitara basowa) i Bev Bevan (perkusja) – obaj z The Move. Do grupy przyjęto też Billa Hunta (instrumenty klawiszowe) i Steve'a Woolama (wiolonczela, skrzypce). W takim składzie ze śpiewającym Lynne'm i Woodem grupa nagrała album The Electric Light Orchestra (w USA pod tytułem No Answer). Album został ciepło przyjęty przez krytykę i osiągnął spory sukces komercyjny. Grupa jednak była dopiero na etapie poszukiwania własnego stałego stylu, a poza tym elegancki i szlachecki charakter Lynne'a, oraz jego poetyckie teksty łączone z fantazyjną muzyką kłóciły się z obscenicznym charakterem Roya Wooda.
W międzyczasie z grupy odszedł Woolam, a na jego miejsce weszli Mike Edwards (wiolonczela), Colin Walker (wiolonczela) i Wilfred Gibson (skrzypce). Ponadto w trakcie nagrywania nowego albumu odeszli Roy Wood i Bill Hunt, a ich miejsca zajęli odpowiednio Mike de Albuquerque i pianista Richard Tandy. Od tego momentu ELO wykształciło charakterystyczne, symfoniczne brzmienie. Nowy album ELO 2, (Electric Light Orchestra II – tytuł w USA), pomimo iż uzyskał zbliżone do ELO I wyniki sprzedaży został nisko oceniony przez krytykę, co przełożyło się na wyniki na listach przebojów.
Do największych przebojów ELO należały: 10538 Overture, Can't Get It Out of My Head, Evil Woman, Four Little Diamonds Strange Magic, Telephone Line, Livin' Thing, Shine a Little Love, Don't Bring Me Down, Rock'n'roll Is King, Hold On Tight, Here Is the News oraz cover piosenki Chucka Berry'ego Roll Over Beethoven. Dyskografię uzupełniają: wydawnictwo dokumentujące koncert w kalifornijskim mieście Long Beach (1974) oraz soundtrack do filmu Xanadu z 1980 roku, którego 2. część jest autorstwa Lynne'a, zaś 1. część (zaśpiewana przez Olivię Newton-John) – Johna Farrara.
Dyskografia grupy Electric Light Orchestra Part Two
| ||||||||||||||||
