Erik Gustaf Boström (ur. 1842, zm. 1907) - szwedzki polityk.
Był posiadaczem ziemskim, posłem do Riksdagu[1]. Początkowo należał do Partii Agrariuszy, po rozłamie w niej w 1888 został jednym z liderów Nowej Partii Agrariuszy. W 1891 po raz pierwszy stanął na czele rządu. Kierował gabinetem do 1900. Pełnił funkcje ministra finansów (1894-1895) i ministra spraw zagranicznych (1899)[2]. Udało mu się uregulować sprawę podatku gruntowego, przyczynił się również do powiększenia państwowej floty[3]. W latach 1896 i 1904 przedstawiał propozycje reformy prawa wyborczego[4], nie zyskały one jednak aprobaty parlamentu. W 1902 ponownie został premierem. Próbował rokować między politykami szwedzkimi a norweskimi, dążąc do utrzymania unii szwedzko-norweskiej. Gdy jego starania nie przyniosły rezultatu[5] złożył dymisję[6].
| |||||||
