| Ernest Borgnine | |||||||||||||||||
Ernest Borgnine (2010) | |||||||||||||||||
| Prawdziwe imię i nazwisko | Ermes Effron Borgnine | ||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 24 stycznia 1917 Hamden, stan Connecticut | ||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||||||
Ernest Borgnine, właśc. Ermes Effron Borgnine (ur. 24 stycznia 1917 w Hamden w stanie Connecticut)[1] – amerykański aktor filmowy i telewizyjny. Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Marty (1955; reż. Delbert Mann).
Spis treści |
Pochodzi z rodziny włoskich imigrantów. Jest weteranem II wojny światowej – do US Navy wstąpił w 1935, tuż po ukończeniu szkoły średniej. W marynarce służył do 1945, po jej opuszczeniu rozpoczął karierę teatralną. Występował na scenie prestiżowego Barter Theatre w Abingdon (Wirginia). Na Broadwayu debiutował w 1949.
W Hollywood pojawił się w 1951. Pierwszą ważną rolę zagrał w filmie Stąd do wieczności (1953) w reżyserii Freda Zinnemanna. Choć grywał przeważnie role drugoplanowe, to pozostaje jednym z najpopularniejszych i najbardziej rozpoznawalnych aktorów amerykańskich. Stworzył szereg pamiętnych kreacji, m.in. w tak głośnych filmach jak Czarny dzień w Black Rock (1955), Parszywa dwunastka (1967), Dzika banda (1969), Tragedia "Posejdona" (1972) czy Ucieczka z Nowego Jorku (1981).
Obecnie, pomimo podeszłego wieku, nadal pojawia się na ekranie, głównie w produkcjach telewizyjnych.
Był pięciokrotnie żonaty:
| Poprzednik Marlon Brando za Na nabrzeżach | Oscar dla Najlepszego aktora pierwszoplanowego 1956 za Marty | Następca Yul Brynner za Król i ja |