| Ethel Barrymore | |||||||||
 Ethel Barrymore w roku 1901. | |||||||||
| Prawdziwe imię i nazwisko | Ethel Mae Blythe | ||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 15 sierpnia 1879 Filadelfia | ||||||||
| Data i miejsce śmierci | 18 czerwca 1959 Beverly Hills | ||||||||
| Zawód | Aktorka | ||||||||
| Współmałżonek | Russel Griswold Colt (1909–1923) | ||||||||
| Lata aktywności | 1895–1957 | ||||||||
| |||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons | |||||||||
Ethel Mae Blythe (ur. 15 sierpnia 1879 w Filadelfii, zm. 18 czerwca 1959 w Beverly Hills) − amerykańska aktorka, siostra Johna i Lionela Barrymore'ów, stryjeczna babcia Drew Barrymore.
Czterokrotnie nominowana do Oscara, statuetkę odebrała raz za rolę drugoplanową w filmie Nic oprócz samotnego serca.
Spis treści |
Ethel Barrymore urodziła się jako Ethel Mae Blythe w Filadelfii, jako drugie dziecko pary aktorów Maurice'a Barrymore'a (którego prawdziwe nazwisko brzmiało Herbert Blythe) i Georgiany Drew. Dzieciństwo spędziła w Filadelfii, gdzie uczęszczała do katolickich szkół.
Ethel jest siostrą aktorów Johna i Lionela, ciotką aktora Johna Drew Barrymore'a oraz cioteczną babką aktorki Drew Barrymore. Jest również siostrzenicą Johna Drew, Jr. i Sidneya Drew. Matką chrzestną aktorki była polska aktorka Helena Modrzejewska.
Ethel Barrymore była cenioną aktorką teatralną w Nowym Jorku, jedną z najjaśniejsztch gwiazd Broadwayu. Dziś wielu uważa ją za największą aktorkę swojego pokolenia.
Jej pierwszy występ na Broadwayu, to rola w 1895 roku w sztuce The Imprudent Young Couple, w którym wystąpiła u boku swojego wuja Johna Drew, Jr. i Maude Adams. Ponownie zagrała z Drew i Adams w 1896 roku w przedstawieniu Rosemary. Grała Norę w Nora, czyli dom lalki Ibsena (1905) oraz Julię w Romeo i Julia Szekspira (1922).
Była także zdecydowanym działaczką związku Actors' Equity Association, brała udział w głośnych strajkach w 1919 roku. W 1926 roku osiągnęła jeden z swoich największych sukcesów, odtwarzając rolę wyrafinowanej żony w komedii Williama Somerseta Maughama The Constant Wife.
W filmie debiutowała w 1914 roku występując w niemym filmie The Nightingale. W 1932 roku zagrała w Ostatniej cesarzowej, w towarzystwie swoich dwóch braci, Johna i Lionela. W filmie wcieliła się postać w carycy Aleksandry.
Barrymore była fanką baseballu i boksu. Jej podziw dla boksu zakończył się, kiedy na żywo widziała walkę pomiędzy Dempseyem a Willardem z 4 lipca 1919, walki niezwykle brutalnej, w której Dempsey wybił z szczęki Willarda kilka zębów. Ethel nie brała później udziału w innym spotkaniu bokserskim, choć oglądała boks w telewizji.
Otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w filmie z 1944 r. Nic oprócz samotnego serca, gdzie wystąpiła u boku Cary'ego Granta. 22 marca 2007 r., jej Oscar był oferowany do sprzedaży w serwisie eBay. Aktorka była jeszcze trzykrotnie nominowana do Nagrody Akademii Filmowej w tej samej kategorii, jednak nagrody nigdy więcej nie otrzymała.
Wystąpiła m.in. w Krętych schodach (1946) w reżyserii Roberta Siodmaka, Akcie oskarżenia (1947) w reżyserii Alfreda Hitchcocka oraz Portrecie Jennie (1948). Jej ostatni występ w filmie to Johnny Trouble z 1957 roku. Aktorka również sporo występowała w serialach telewizyjnych po 1950 roku.
Do najbliższych przyjaciół aktorki należał Winston Churchill, który podobno kiedyś proponował jej małżeństwo.
Aktorka była trzecią kobietą, której twarz zdobiła okładkę tygodnika Time (nr. z 10 października 1924 roku).
Ethel Barrymore zmarła z powodu choroby układu krążenia w 1959 roku, w swoim domu w Hollywood, w stanie Kalifornia. Została pochowana w Calvary Cemetery w Los Angeles.
Ethel Barrymore Theatre w Nowym Jorku jest nazwany jej imieniem. Aktorka posiada również właśną gwiazdę w Hollywood Walk of Fame znajdującą się przy 7001 Hollywood Boulevard.
| Poprzednik Katina Paxinou za Komu bije dzwon | Oscar dla Najlepszej aktorki drugoplanowej 1945 za Nic oprócz samotnego serca | Następca Anne Revere za Wielka nagroda |
