| Ewa Skibińska | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 11 lutego 1963 Wrocław |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
 Ewa Skibińska w Wikicytatach | |
Ewa Skibińska (ur. 11 lutego 1963 roku we Wrocławiu) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna.
Spis treści |
Jako licealistka wystąpiła po raz pierwszy na deskach amatorskiego Teatru Zielona Latarnia we Wrocławiu, gdzie rozpoczynał swoją karierę także Andrzej Kopiczyński. Po ukończeniu szkoły średniej zdecydowała się na Wydział Lalkarski, jednak za namową Igora Przegrodzkiego przeniosła się na Wydział Aktorski we wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego, którą ukończyła w 1986 roku.
Jeszcze podczas studiów pojawiła się całkiem naga jako senna zjawa Krysia w spektaklu Witolda Gombrowicza Historia (1985) we wrocławskim Teatrze Polskim, z którym związała się na stałe. Występowała także gościnnie w teatrach: Rozrywki w Chorzowie (1986) i Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego we Wrocławiu (2005). Miała okazję pracować z taki reżyserami jak Maciej Wojtyszko, Jerzy Jarocki, Tadeusz Różewicz, Feliks Falk, Andrzej Wajda i Krystian Lupa.
Debiutowała na kinowym ekranie niewielką rolą Ewy Borecznej, żony Janusza (Jerzy Zelnik) w melodramacie Romana Załuskiego Głód serca (1986) u boku Ewy Kasprzyk. W telewizyjnym dramacie Zero życia (1987) zagrała pielęgniarkę Anię, młodzieńczą miłość maturzysty (Tomasz Hudziec). W serialu Krzysztofa Kieślowskiego Dekalog VIII (1988) pojawiła się jako studentka opowiadająca skomplikowaną historię skrzypaczki (Krystyna Janda).
Uznanie krytyki i publiczności zdobyła rolą Oli Watowej w ekranizacji jej autobiograficznej opowieści w reżyserii Roberta Glińskiego Wszystko, co najważniejsze... (1992).
Największą popularność przyniosła jej postać Elżbiety Walickiej, żony Bruna (Krzysztof Pieczyński) w operze mydlanej TVP 2 Na dobre i na złe (1999-2002). Wielu telewidzom kojarzy się także z rolą Teresy Kopytko-Żukowskej, żony ginekologa Marka (Maciej Tomaszewski), matki Kingi (Aleksandra Zienkiewicz) i ciotki Marysi Radosz (Aneta Zając) w operze mydlanej Polsatu Pierwsza miłość, którą przyjęła w 2004.
Ma na swoim koncie trzy nagrody Złotej Iglicy '1989, 2000, 2003 i jedną nagrodę Brązowej Iglicy 2002.
W 1993 odebrała Nagrodę Towarzystwa Przyjaciół Teatru we Wrocławiu za najciekawszy epizod jako Jana, narzeczona Franza w sztuce Tadeusza Różewicza Pułapka w reżyserii Jerzego Jarockiego.
Rola Mariedl w spektaklu Prezydentki (2000) przyniosła jej nagrodę na XL Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.
Jest także laureatką nagrody z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za najciekawszą rolę kobiecą w 2001.
Za postać Ireny w przedstawieniu Przypadek Klary (2002) otrzymała nagrodę aktorską na XLII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.
W 2002 została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi.
