| Explorer 6 |
 |
| Inne nazwy | S-2, Able 3, 1959 Delta |
| Zaangażowani | NASA, (USA) |
| Indeks COSPAR | 1959-004A |
| Rakieta nośna | Thor Able III |
| Miejsce startu | Cape Canaveral Air Force Station, USA |
Orbita
(docelowa, początkowa) |
| Perygeum | 249 km |
| Apogeum | 42 327 km |
| Okres obiegu | 763,3 min |
| Nachylenie | 46,9° |
| Mimośród | 0,758847 |
| Czas trwania |
| Początek misji | 7 sierpnia 1959 (14:24:20 GMT) |
| Koniec misji | 6 października 1959 |
| Wymiary |
| Masa całkowita | 64,4 kg |
Explorer 6 – mały amerykański satelita naukowy z serii Explorer. Badał galaktyczne promienie kosmiczne, magnetyzm Ziemi, propagację fal radiowych w górnych warstwach atmosfery i ilość mikrometeoroidów. Testował również urządzenie do fotografowania pokrywy chmur.
[edytuj] Budowa i działanie
Satelita miał kształt kuli. Był stabilizowany obrotowo, z prędkością 2,8 obr./min., a oś obrotu wskazywała punkt na niebie o pozycji 217° i deklinacji 23°.
[edytuj] Opis misji
Każdy eksperyment (prócz skanera telewizyjnego) posiadał 2 wyjścia, cyfrowe i analogowe. Nadajnik UHF transmitował telemetrię cyfrową i sygnał TV. Dwa nadajniki VHF nadawały sygnały analogowe. Nadajnik VHF działał w sposób ciągły, a UHF jedynie kilka godzin w ciągu doby. Z czterech paneli ogniw słonecznych, tylko trzy rozłożyły się prawidłowo, przez co statek nabrał trochę większej prędkości obrotowej niż planowano. Ilość dostarczanej energii elektrycznej wynosiła tylko 63% nominalnej i z czasem spadała. Spadek mocy zasilania spowodował osłabienie stosunku sygnału do szumu przesyłanych danych (trudności w odbiorze i interpretacji), szczególnie w apogeum. 11 września 1959 awarii uległ jeden z nadajników VHF. Ostatni kontakt z satelitą zanotowano 6 października 1959. Potem, sprawność baterii słonecznych spadła do poziomu uniemożliwiającego działanie systemów statku. Odebrano łącznie 827 h sygnału analogowego i 23 h transmisji cyfrowej.
- Prowadził bezpośrednie obserwacje w ziemskich pasach radiacyjnych. Przyrząd rejestrował elektrony o energiach > 200 keV i protony > 2 MeV. Licznik był próbkowany w sposób ciągły, dla transmisji analogowej, i okresowo (co 2 min, 15 s, lub 1,9 s, zależnie od szybkości transmisji) dla nadawania cyfrowego.
- Magnetometr o czułości w zakresie 0,6-1200 nT
- Telewizyjny skaner optyczny
- Optyczny skaner TV, który poleciał na Explorerze 6 był ulepszoną wersją systemu pierwszy raz użytego na statku Pioneer 2. Eksperyment składał się z z jednostki optycznej (sferyczne lustro i fototranzystor), wzmacniacza wideo, obwodów telemetrii, czasowych i logicznych. Przyrząd testował możliwości pozyskiwania dziennych fotografii pokrywy chmur o niskiej rozdzielczości. System ten był również podstawą do budowy systemów kamer TV wynoszonych później, na bardziej zaawansowanych satelitach. Oś optyczna skanera była odchylona o 45 stopni od osi obrotu statku (prostopadle do płaszczyzny orbity). Obraz składał się z 64 linii. Każda był tworzona i wysyłana na Ziemię w czasie jednego obrotu satelity. Zdjęcia mogły być wykonywane tylko w odpowiednich warunkach (prędkość i położenie statku na orbicie). Niestety zdjęcia te były nieudane. Poszczególne linie obrazu były fotografiami innych części nieba - razem tworzyły obraz pozbawiony znaczenia. O niepełnym powodzeniu zadecydowało nierozłożenie się jedno z paneli słonecznych i późniejsze uszkodzenie obwodów elektronicznych - reprodukowany był tylko co 4 obraz. Ostatnie użyteczne dane od tego eksperymentu odebrano 25 sierpnia 1959.
- Odbiornik VLF częstotliwości 15,5 kHz
- Badał propagację i szum jonosfery, poprzez odbiór sygnału 15,5 kHz nadawanego z Annapolis (stan Maryland, USA). Sygnały były odbierane przez mała antenę składowej elektrycznej, przez którą nadawano jednocześnie telemetrię VHF. Eksperyment pracował od startu do osiągnięcia wysokości 160 km - pomimo specjalnych technik, odbierany sygnał zaginął w szumie tła.
- Magnetometr typu fluxgate
- Radionadajniki 108 MHz i 378 MHz
- Służył do badania gęstości elektronów w pobliżu satelity. Eksperyment składał się z dwóch powiązanych nadajników pracujących na częstotliwościach 108 i 378 MHz. Sygnały były odbierane przez stację na Hawajach, przez 20 do 70 minut podczas 8 zbliżeń do Ziemi w ciągu 11 dni. Interpretację danych utrudniło wystąpienie kilku silnych burz magnetycznych. Awaria nadajnika 378 MHz przerwała działanie eksperymentu.
- Eksperyment składał się całkującej komory jonizacyjnej typu Neher i licznika Geigera-Muellera Anton 302. Komora odpowiadała na kontakt z elektronami i protonami o energiach, odpowiednio, > 1,5 i 23,6 MeV. Zaś licznik GM: > 2,9 i 36,4 MeV. Zliczenia z licznika i impulsy z komory były gromadzone w oddzielnych rejestrach i przekazywane na Ziemię systemem analogowym. Drogą cyfrową przekazywana była informacja o czasie między dwoma pierwszymi impulsami komory poprzedzającymi transmisję i o czasie, w którym licznik GM zarejestrował 1024 zliczenia.
