| Florian Siwicki | |
 | |
 generał armii | |
| Data i miejsce urodzenia | 10 stycznia 1925 Łuck (d. woj. wołyńskie), Polska  |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1943–1990 |
| Stanowiska | minister ON, szef Sztabu Generalnego WP |
| Główne wojny i bitwy | II wojna światowa, Operacja Dunaj |
| Odznaczenia | |
                               | |
| Poseł IX kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 13 października 1985 do 3 czerwca 1989 |
Florian Siwicki (ur. 10 stycznia 1925 w Łucku) – generał armii Wojska Polskiego, najbliższy współpracownik generała Wojciecha Jaruzelskiego, minister Obrony Narodowej, poseł na Sejm PRL VII, VIII i IX kadencji.
Spis treści |
Był synem podoficera 24 Pułku Piechoty w Łucku, który w kwietniu 1940 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. W maju 1940 roku razem z matką został deportowany do Północnej Tajgi koło Archangielska. Od 1943 w ludowym Wojsku Polskim w ZSRR. W latach 1954-1956 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie. Dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej i innych związków taktycznych[1]. Był attaché wojskowym w Chińskiej Republice Ludowej. Od 1964 był szefem sztabu - zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. W 1968 roku, w czasie operacji "Dunaj" dowodził 2 Armią. Była to największa akcja zbrojna w Europie od czasów II wojny światowej. 2 Armia LWP wchodziła w skład 1 Grupy Wojsk "Północ" pod dowództwem radzieckiego gen. Iwana Pawłowskiego. Siwicki miał pod swoim dowództwem 18 500 żołnierzy LWP, dysponujących 471 czołgami i 542 transporterami opancerzonymi. Wobec niekorzystnego stosunku sił poprosił gen. Wojciecha Jaruzelskiego (który wtedy był ministrem MON) o dodatkowe siły wsparcia. Do zadań 2 Armii należało współdziałanie z Armią Radziecką w celu opanowania północnej części Czechosłowacji i uniemożliwienie jednostkom armii czechosłowackiej wyprowadzenia kontruderzenia.
Generał brygady od 1962, generał dywizji od 1968, generał broni od 1974, generał armii od 1984.
Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego w latach 1968–1971, I zastępca Szefa Sztabu Generalnego w latach 1971–1973. W latach 1973–1983 szef Sztabu Generalnego i wiceminister obrony narodowej. W latach 1983–1990 minister obrony narodowej w rządach Wojciecha Jaruzelskiego, Zbigniewa Messnera, Mieczysława Rakowskiego i Tadeusza Mazowieckiego. Członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983).
Działacz PPR i PZPR. W latach 1981–1986 zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR, a w latach 1986–1990 członek Biura Politycznego KC PZPR. Poseł na Sejm PRL w latach 1976–1989. W kadencji 1985–1990 wiceprezes Rady Naczelnej ZBoWiD. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.
Od 1990 w stanie spoczynku.
Uczestniczył w przygotowaniu i wprowadzeniu stanu wojennego. W marcu 2006 Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN postawiła go w stan oskarżenia za popełnienie zbrodni komunistycznej.
| Poprzednik gen. dyw. Bolesław Chocha |  | Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego 1973–1983 | | Następca gen. broni Józef Użycki |
| Poprzednik gen. armii Wojciech Jaruzelski |  | Minister Obrony Narodowej 1983–1990 | | Następca wiceadm. Piotr Kołodziejczyk |
| Poprzednik gen. armii Wojciech Jaruzelski |  | Zwierzchnik Wojska Polskiego (gen. armii) 1983–1990 | | Następca Funkcję przejął Prezydent Polski |
| ||||||||
| ||||||||||
| ||||||||||
| |||||
| |||||||
