| Ford FT-B | |
 Model samochodu pancernego Ford FT-B w Pomorskim Muzeum Wojskowym | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | Polska |
| Typ pojazdu | lekki samochód pancerny |
| Trakcja | kołowa |
| Załoga | 2 osoby |
| Historia | |
| Prototypy | 1920 |
| Produkcja | 1920 |
| Wycofanie | 1931 |
| Egzemplarze | 16 lub 17 egz. |
| Dane techniczne | |
| Silnik | silnik gaźnikowy, 4-cylindrowy, 4-suwowy Ford T o mocy 22,5 KM |
| Transmisja | mechaniczna |
| Pancerz | nitowany z płyt walcowanych o grubości 3 - 8 mm |
| Długość | 3,25 m |
| Szerokość | 1,55 m |
| Wysokość | 1,73 m |
| Prześwit | 0,23 m |
| Masa | 1350 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość | 50 km/h |
| Zasięg | 250 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 lekki karabin maszynowy Maxim wz.08/15 lub wz.05/S kal. 7,92 mm , z 1250 nabojami, 25 granatów ręcznych | |
| Użytkownicy | |
| Polska | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Ford FT-B (Ford Tf-c, model 1920) – samochód pancerny konstrukcji polskiej z okresu wojny polsko - bolszewickiej (pierwsza tego typu polska konstrukcja) produkowany w Centralnych Warsztatach Samochodowych w Warszawie.
Spis treści |
Latem 1920 roku sytuacja Wojska Polskiego na froncie wojny polsko-bolszewickiej była bardzo trudna. Jednym z problemów był drastyczny brak pojazdów pancernych i niemożność ich zakupu za granicą. W tej sytuacji inż. Tadeusz Tański, cywilny pracownik Sekcji Samochodowej Ministerstwa Spraw Wojskowych, z własnej inicjatywy opracował projekt budowy samochodu pancernego na podwoziu bardzo popularnego w tym czasie samochodu osobowego Ford Model T. Podwozie zostało zmodyfikowane – wzmocniono tylny most i drążki kierownicze, pochylono bardziej kierownicę, zmieniono położenie zbiornika paliwa, wydłużono korbę rozruchową silnika, zmieniono deskę rozdzielczą. W ciągu dwóch tygodni prototyp był gotów do trwających kilka dni prób. Wypadły one pomyślnie. Rozpoczęto produkcję. Zbudowano ogółem 16 lub 17 samochodów.
Początkowo planowano sformować jeden większy, samodzielny oddział złożony z samochodów Ford FT-B. Sytuacja wojenna (trwająca bitwa warszawska) spowodowała, że poszczególne pojazdy były, zaraz po zbudowaniu, wysyłane na front. Były tam używane w składzie różnych oddziałów. Dopiero w późniejszym okresie zrealizowano początkowy plan. Sformowano m.in. 1 kolumnę lekkich samochodów pancernych.
Po wojnie w uzbrojeniu wojska pozostało 12 samochodów tego typu. Początkowo większość służyła w 3 dywizjonie samochodów pancernych w Warszawie. Jesienią 1925 roku zostały rozdzielone do nowo sformowanych szwadronów samochodów pancernych. Jeden z nich o numerze rejestracyjnym "5021" trafił do 2 Szwadronu Samochodów Pancernych w Warszawie.
W latach 1927-1928 były stopniowo wycofywane. W 1931 roku w wykazach figurował już tylko jeden samochód (nr rej. 5021).
