Franciszek Adamski (ur. 18 sierpnia 1930 w Babicy) – polski socjolog, pedagog społeczny, prof. dr hab. nauk humanistycznych o specjalności socjologia kultury, socjologia religii i socjologia rodziny (tytuł profesorski uzyskany 19 kwietnia 1990). Pracownik Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego.
Spis treści |
W 1964 obronił doktorat w Uniwersytecie Jagiellońskim, habilitacja – Uniwersytet Łódzki w 1971. W latach 1972–1981 był kierownikiem Katedry Socjologii Rodziny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Od 1980 profesor KUL, a od 1989 Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1989 kierownik Zakładu Pedagogiki Społecznej UJ, a od 1996 dyrektor Instytutu Pedagogiki tej uczelni. Od 1999 przewodniczący Rady Programowej CKE MEN. Był zaangażowany w działalność Związku Zawodowego "Solidarność", był również członkiem Komisji Episkopatu ds. Środków Społecznego Przekazu oraz ds. Kultury[1].
Główną problematyką pracy naukowo-badawczej Franciszka Adamskiego jest socjologia rodziny i wychowania oraz przemiany w kulturze religijnej polskiego społeczeństwa w zakresie społecznego nauczania Kościoła. Jako pierwszy w Polsce przeprowadził badania nad skutecznością oddziaływania treści propagandowych kultury masowej na wzorce i zachowania rodziny[2]. Jest autorem programu badawczego: "Katolicki model rodziny a współczesna polska rodzina". Zebrany materiał badawczy został zamieszczony w tomach "Studiów nad rodziną". Jako pracownik KUL i UJ włączył tę tematykę w obszar zainteresowania zagranicznych ośrodków badawczych. Jest autorem ponad 100 prac naukowych[1].
Jest laureatem Nagrody im. Sługi Bożego Jerzego Ciesielskiego - ojca rodziny (2007) za pracę na rzecz umacniania rodziny[3].
Promotor prac doktorskich, m.in:
oraz recenzent prac doktorskich i habilitacyjnych, m.in:
