Fujara słowacka[1], także fujara pasterska, fujara[2], słowacka fujara pasterska – "endemiczny" instrument słowacki, wywodzący się z kultury pasterskiej.
Jest to rodzaj fletu o znacznych rozmiarach[3], średnio od 1,5 do 2 metrów (największy znany egzemplarz mierzy 4 metry). Pochodzi z terenów zamieszkanych przez Podpolan, tj. okolic Zwolenia i Bańskiej Bystrzycy. Najbardziej znane egzemplarze produkuje się w miejscowości Detva.
Fujara pasterska wykonywana jest zazwyczaj z drewna bzu czarnego powlekanego olejem lnianym i składa się z: części zasadniczej (o szerokości do 5 cm), łącznika oraz części dodatkowej z ustnikiem (o szerokości do 3 cm). W dolnej części elementu zasadniczego znajdują się trzy otwory palcowe. Fujara pasterska nierzadko jest misternie zdobiona, zazwyczaj ornamentem roślinnym.
Gra na instrumencie wymaga przybrania postawy stojącej. Opiera się w głównej mierze na mikrotonach i przegłosach wydobywanych przy pomocy specjalnych technik gry, wśród których najbardziej charakterystyczną jest tzw. rozfuk.
W 2005 UNESCO proklamowało fujarę słowacką (oficjalny wpis w języku angielskim na podliście Slovakia: The Fujara and its Music)[4] na listę Arcydzieł Ustnego i Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości, a w 2008 wpisało na Reprezentatywną Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturalnego Ludzkości[5][6].
