Na mapach:
Góra Karmel (hebr. כרמל) - właściwie pasmo górskie (ciągnące się przez 25 km) na wybrzeżu Morza Śródziemnego w Izraelu. Wznosi się na wysokość 546 m n.p.m. nad Zatoką Hajfy. Na jej stokach znajdują się miasta: Hajfa, Nesher i Tirat Karmel.
Spis treści |
Uważana była lub jest za świętą przez żydów, chrześcijan, muzułmanów, bahaitów, czcicieli Baala i starożytnych Greków („Góra Zeusa”).
Mówi się, że Pitagoras zatrzymał się tam podczas swej wyprawy do Egiptu. Prorok Eliasz miał zamieszkiwać w tamtejszych dwóch grotach i tam odbyć konfrontację z czcicielami Baala (opisaną w Pierwszej Księdze Królewskiej), zaś rodzina Jezusa miała zatrzymać się tam wracając z Egiptu. Od pierwszych wieków chrześcijaństwa pustelnicy zamieszkiwali tamtejsze liczne groty. Założony tu w XIII wieku maryjny Zakon Matki Bożej z Góry Karmel nawiązywał do tej właśnie tradycji, a także do maryjnej interpretacji pewnego wydarzenia z życia proroka Eliasza (patrz dalej). I chociaż między rokiem 1291 a 1634 karmelici nie mogli przebywać w tym rejonie, to jednak w ich duchowości zawsze żywy pozostawał obraz interpretowanej mistycznie Góry Karmel (por. np. Droga na Górę Karmel św. Jana od Krzyża, a także pisma św. Teresy z Ávila). Obecnie są tam dwa klasztory karmelitańskie.
Hebrajska nazwa pasma oznacza 'ogród Boży' lub 'winnicę Bożą' - jest to jeden z najbardziej urodzajnych terenów tego regionu. Góra Karmel wielokrotnie pojawia się w Biblii, jako symbol dobroci Bożej i obfitości. To, czy należy, czy nie do Izraela, jest związane z jednej strony z Bożą łaską, z drugiej - z wiernością Bogu (Iz 33, 9 i 35,1-2). Jest ona podstawą pewności, że istnieje i przybędzie Bóg (Jr 46,18). Symbolem olśniewającego piękna (Pnp 7,6). Według interpretacji katolickiej, dostrzeżony przez sługę Eliasza na zboczach Góry Karmel obłoczek (1 Krl 18,42-45) to Maryja (tak jak obłok przyniesie deszcz po suszy, tak Maryja przyniosła światu Zbawiciela).
Podczas I wojny światowej Góra Karmel odgrywała strategiczną rolę. We wrześniu 1918 doszło tutaj do Bitwy pod Meggido, w której Brytyjczycy rozbili wojska tureckie.
W latach dwudziestych XX wieku w jaskiniach Tabun, El Wad, Skhul i Kebara zidentyfikowano ślady osadnictwa obejmującego okres od 600 tys. lat temu.[1] Pierwsze wykopaliska prowadziła tu ekipa brytyjskich archeologów pod kierownictwem Dorothy Garrod. Najstarsze artefakty znaleziono w jaskini Tabun. Odkryto tu ślady osadnictwa neandertalczyków i Homo sapiens.
