| Upper Canada Górna Kanada | ||||
| ||||
| Język używany | język angielski i języki regionalne | |||
| Stolica | Newark 1792 - 1797 York[1]1797-1834 Toronto 1834-1841 | |||
| Ustrój polityczny | Monarchia | |||
| Ostatnia głowa państwa | Królowa Wielkiej Brytanii Wiktoria Hanowerska | |||
| Ustawa o Kanadzie | 26 grudnia 1797 | |||
| Ustawa o Unii Kanadyjskiej | 10 lutego 1841 | |||
 | ||||
Górna Kanada | ||||
Górna Kanada (ang. Upper Canada, fr. Haut-Canada) – prowincja brytyjska istniejąca od 1791 do 1841. Obszar jej zajmował północną część niziny rozciągającej się wzdłuż górnego biegu Rzeki Świętego Wawrzyńca, jezior Ontario, Erie, Zatoki Georgian i Jeziora Huron i obejmował południową część dzisiejszej prowincji Ontario.
W 1841 terytorium zostało połączone z Dolną Kanadą, by stworzyć Prowincję Kanady
Stolicą Górnej Kanady było Newark (dziś Niagara on the Lake) do 1 lutego 1796. Po tej dacie stolica została przeniesiona do miasta York (dziś Toronto).
