| Gabriel Batistuta | ||
 | ||
| Imię i nazwisko | Gabriel Omar Batistuta | |
| Data i miejsce urodzenia | 1 lutego 1969 Reconquista, Argentyna | |
| Pseudonim | Batigol | |
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 184 cm | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1988–1989 1989–1990 1990–1991 1991–2000 2000–2003 2003 2003–2005 | Newell's Old Boys River Plate Boca Juniors Fiorentina AS Roma → Inter (wyp.) Al-Arabi SC | 24 (7) 21 (4) 30 (13) 269 (168) 63 (30) 12 (2) 22 (25) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1991–2002 |  Argentyna | 78 (56) |
Gabriel Omar Batistuta (ur. 1 lutego 1969 w Reconquista) – argentyński piłkarz grający na pozycji napastnika.
Najlepszy strzelec w historii reprezentacji Argentyny – w latach 1991–2002 zdobył w barwach narodowych 56 goli[1]. Dwukrotny mistrz Ameryki Południowej (1991, 1993), dwukrotny król strzelców tych zawodów (1991, 1995), zwycięzca Pucharu Konfederacji i król strzelców tego turnieju (1992), trzykrotny uczestnik mistrzostw świata, w których rozegrał 12 meczów i zdobył 10 goli[2], gracz roku w Argentynie (1998)[3], członek FIFA 100[4].
Mistrz Argentyny (1990), mistrz Włoch (2001), zdobywca pucharu Włoch (1996) i Superpucharu Włoch (1996, 2001). Król strzelców Serie A (1995), w 1999 wybrany najlepszym zagranicznym zawodnikiem tych rozgrywek[5]. Król strzelców ligi katarskiej (2004). W drugiej połowie lat 90. XX wieku i 2000 roku pięciokrotnie klasyfikowany w pierwszej dziesiątce konkursu na Piłkarza Roku FIFA, w tym w 1999 na trzecim miejscu[6].
Spis treści |
Początkowo zawodnik klubów argentyńskich. Grał w Newell's Old Boys, River Plate i Boca Juniors. Z tym drugim klubem w 1990 roku został mistrzem kraju.
W latach 1991–2000 występował we włoskiej Fiorentinie, do której trafił za 2,3 miliony dolarów[7]. Przez dziewięć lat rozegrał w jej barwach w rozgrywkach ligowych 269 meczów i strzelił 168 goli. W sezonie 1994/1995 z dorobkiem 26 bramek został królem strzelców Serie A[8]. Rok później wywalczył puchar Włoch – w finałowym dwumeczu z Atalantą Bergamo zdobył dwa gole[9]. Również w 1996 sięgnął po Superpuchar Włoch – w wygranym 2:1 spotkaniu o to trofeum z Milanem strzelił dwie bramki[10].
W 2000 roku przeszedł do Romy. W sezonie 2000/2001, w którym strzelił 20 goli, wraz ze stołecznym klubem został mistrzem kraju[11]. W 2001 wywalczył Superpuchar – w wygranym 3:0 meczu o to trofeum z Fiorentiną zagrał przez pełne 90 minut[10]. W styczniu 2003 został wypożyczony do Interu[12]. Występował w nim przez pół roku, zaś w czerwcu 2003 podpisał dwuletni kontrakt z Al-Arabi SC[13]. W sezonie 2003/2004 strzelił 25 goli, dzięki którym został królem strzelców ligi katarskiej[14]. Karierę piłkarską zakończył w 2005 roku[15].
W reprezentacji Argentyny zadebiutował 27 czerwca 1991 w zremisowanym 1:1 meczu z Brazylią[16]. W tym samym roku wziął udział w Copa América w Chile, w którym strzelił swoje pierwsze gole w barwach narodowych – 8 lipca zdobył dwie bramki w wygranym 3:0 meczu z Wenezuelą. Turniej, w którym Argentyna zajęła pierwsze miejsce, zakończył z dorobkiem sześciu goli na swoim koncie i tytułem króla strzelców[17].
W 1992 roku uczestniczył w Pucharze Konfederacji w Arabii Saudyjskiej, który Argentyna wygrała, a on zdobył dwa gole w półfinałowym meczu z Wybrzeżem Kości Słoniowej, dzięki którym został królem strzelców[18]. Rok później brał udział w Copa América w Ekwadorze. W turnieju tym wystąpił w sześciu spotkaniach i strzelił trzy bramki – zdobył m.in. dwa gole w finałowym pojedynku z Meksykiem, zapewniając swojej reprezentacji zwycięstwo 2:1[19].
W 1994 roku wystąpił w mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. W turnieju tym zagrał w czterech meczach i zdobył cztery bramki – strzelił trzy gole w grupowym spotkaniu z Grecją oraz jednego w przegranym 2:3 pojedynku 1/8 finału z Rumunią[2]. Rok później po raz drugi uczestniczył w Pucharze Konfederacji w Arabii Saudyjskiej, w którym Argentyńczycy zajęli drugie miejsce, a on zdobył dwie bramki w grupowym meczu z Japonią[20].
W 1995 roku brał udział w Copa América w Urugwaju, w którym rozegrał cztery mecze i strzelił cztery gole (m.in. zdobył bramkę w przegranym po serii rzutów karnych spotkaniu ćwierćfinałowym z Brazylią), dzięki którym po raz drugi został królem strzelców mistrzostw Ameryki Południowej[21]. 14 maja 1998 roku w towarzyskim pojedynku z Bośnią i Hercegowiną rozegranym w Córdobie zdobył swojego drugiego hat-tricka w kadrze narodowej, zapewniając reprezentacji zwycięstwo 5:0[16].
W 1998 roku uczestniczył w mistrzostwach świata, w których Argentyna odpadła z rywalizacji w ćwierćfinale. Batistuta we francuskim turnieju zagrał w pięciu meczach i strzelił pięć goli – zdobył jedną bramkę w spotkaniu z Japonią, trzy w pojedynku z Jamajką i jedną w meczu 1/8 finału z Anglią. W klasyfikacji najlepszych strzelców zajął drugie miejsce – wyprzedził go jedynie Chorwat Davor Šuker[22].
W 2002 roku brał udział w mistrzostwach świata w Korei i Japonii, w których zagrał w trzech meczach grupowych i strzelił gola w spotkaniu z Nigerią, zapewniając Argentynie zwycięstwo 1:0[23]. Pojedynek ze Szwecją 12 czerwca podczas azjatyckiego turnieju był jego ostatnim występem w reprezentacji. Łącznie w barwach narodowych rozegrał 78 meczów i strzelił 56 goli[16].
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
