| Galena | |||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Inne nazwy | galenit[1], błyszcz ołowiu[1] | ||
| Skład chemiczny | PbS | ||
| Twardość w skali Mohsa | 2,5 | ||
| Przełam | drobnomuszlowy | ||
| Łupliwość | doskonała, trójkierunkowa (kostkowa) | ||
| Układ krystalograficzny | regularny | ||
| Gęstość minerału | 7,2 – 7,6 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | szara, migotliwa, niekiedy z odcieniem niebieskawym na powierzchni świeżego przełamu | ||
| Rysa | ciemnoszara, czarna | ||
| Połysk | silny, metaliczny | ||
| Dodatkowe dane | |||
Galena – minerał z gromady siarczków. Jest minerałem pospolitym i szeroko rozpowszechnionym, pod względem chemicznym jest to siarczek ołowiu(II). Nazwa pochodzi od łac. galena = ruda ołowiu.
Spis treści |
Tworzy najczęściej kryształy sześcio- i ośmiościenne. Spotykana jest też w skupieniach zbitych, ziarnistych, groniastych, kulistych, naciekowych. Jest izostrukturalna z halitem. Jest krucha a nawet miękka, nieprzezroczysta. Często zawiera również znaczne ilości cynku, żelaza, miedzi, antymonu, bizmutu.
Powstaje w pegmatytowym, a częściej hydrotermalnym stadium krystalizacji magmy (skały magmowe) lub w wyniku oddziaływania roztworów hydrotermalnych na otoczenie (skały osadowe).
Miejsca występowania:
Polska – główny składnik złóż ołowiu rejonu śląsko- krakowskiego (Trzebinia, Jaworzno, Chrzanów, Olkusz, Bytom, Tarnowskie Góry). Spotykany także w Górach Świętokrzyskich (Miedzianka, Miedziana Góra, Chęciny, Łagów), w Tatrach – w tatrzańskich żyłach hydrotermalnych np. na Ornaku, na Dolnym Śląsku (m.in. w okolicach Ogorzelca, Świdnicy – Bystrzyca Górna, oraz Srebrnej Góry) oraz w szczelinach pokładów węgla kamiennego Górnego Śląska.