| Genesis | |
 | |
| Pochodzenie |  Anglia |
| Gatunek | rock progresywny[1], rock[1], pop rock[1] |
| Aktywność | 1967 - 1999 2006 - nadal |
| Obecni członkowie | |
| Phil Collins Mike Rutherford Tony Banks | |
| Byli członkowie | |
| Peter Gabriel Steve Hackett Anthony Phillips John Mayhew John Silver Chris Stewart Ray Wilson | |
| Strona internetowa | |
 | Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Genesis - brytyjska grupa rockowa, przez krytyków uważana za jeden z fundamentów rocka. W pierwszym okresie swej aktywności reprezentowała nurt rocka progresywnego, później jej twórczość mieściła się w nurcie soft rocka. W pierwszym okresie, kończącym się około 1977 roku, Genesis wypracowała unikatowe, symfoniczne brzmienie połączone z poetyckimi, surrealistycznymi tekstami i teatralnym wykonaniem. W drugim okresie brzmienie grupy ewoluuje w kierunku muzyki łatwiejszej w odbiorze, z większym naciskiem na brzmienia typowe dla muzyki popowej, wyraźnie kontrastując z wcześniej wypracowanym, niepowtarzalnym stylem. Trzeba podkreślić, że zespół w swoje utwory nadal włącza długie partie instrumentalne, typowe dla muzyki progresywnej, czego praktycznie w muzyce pop się nie spotyka (przykładem mogą być utwory "Living Forever", "Driving the last spike" czy "Fading lights" z płyty "We can't dance"). Grupa została założona w 1967, a jej działalność została zawieszona w 1999 roku; zespół nie został oficjalnie rozwiązany. W listopadzie 2006 zespół ogłosił reaktywację (w składzie Collins, Banks, Rutherford, Thompson i Stuermer) i postanowił wyruszyć w trasę Turn It On Again Tour.
Spis treści |
Grupa rockowa Genesis powstała w roku 1965 przez połączenie dwóch innych grup Garden Wall (Peter Gabriel i Tony Banks) i Anon (Mike Rutherford, Anthony Phillips), obu działających w szkole średniej - Charterhouse School w mieście Godalming, hrabstwo Surrey, Anglia. Do nowej grupy nazwanej New Anon dołączył Chris Stewart.
Grupa w tym składzie przygotowała taśmę demonstracyjną, na której nagrano sześć piosenek, głównie autorstwa Rutherforda i Phillipsa. Taśmy zostały dobrze przyjęte przez wytwórnie. Zanim jednak grupa przystąpiła do pracy nad albumem, grupę opuścił Chris Stewart. Został on zastąpiony przez Johna Silvera. Album zatytułowany From Genesis to Revelation ukazał się w roku 1969, wzbudził jednak umiarkowane zainteresowanie. Jednocześnie nazwa grupy została zmieniona na Genesis. Niedługo po nagraniu albumu John Silver opuścił grupę, a zastąpił go John Mayhew.
W tym składzie grupa nagrała drugi album Trespass (oznacza nielegalne wejścia na cudzą posesję lub w archaicznym znaczeniu "wina", "przewinienie", "grzech"). Objawił on dojrzałe brzmienie zespołu, które miało się zachować przez następne lata. Składały się na nie gęste brzmienia elektronicznych instrumentów (Tony Banks) i gitar (Phillips i Rutherford) oraz melodyjnie grająca perkusja (John Mayhew), połączone z miękkim, teatralnym śpiewem i częstymi pasażami na flecie (Peter Gabriel). Muzyka wielowarstwowa i bogata, lecz ciągle melodyjna i łatwo wpadająca w ucho. Należy też zwrócić uwagę na surrealistyczne, poetyckie teksty. Trespass jest albumem bardzo równym, wszystkie utwory zawarte na nim (Looking for Someone, White Mountain, Visions of Angels, Stagnation, Dusk, The Knife) mają swój własny unikalny klimat i oparte są na oryginalnym pomyśle muzycznym.
W czasie pierwszego, poważnego tournée zespołu, okazało się, że Anthony Phillips cierpi na "sceniczny lęk" (tremę), która nie pozwala mu uczestniczyć w koncertach. Został zmuszony do odejścia z grupy. W tym samym czasie odszedł także John Mayhew. W ich miejsce zostali przyjęci do grupy: studyjny gitarzysta Steve Hackett i perkusista Phil Collins. Obaj doskonale wtopili się w skład, tak, że niezauważalna była żadna zmiana brzmienia. Obydwaj okazali się daleko lepszymi instrumentalistami od swych poprzedników, wprowadzając do gry grupy więcej precyzji.
Grupa w nowym składzie przystąpiła do nagrania trzeciego albumu Nursery Cryme. Tytuł tego albumu jest nieprzetłumaczalną grą słów nursery rhyme co po angielsku oznacza wierszyk (lub piosenkę) dla dzieci, zwykle czytany w czasie usypiania. Crime (w tytule napisany z błędem ortograficznym by upodobnić do rhyme) oznacza zbrodnię. Spośród siedmiu utworów zawartych na płycie wyróżniają się trzy długie kompozycje: Musical Box (pozytywka) - erotyczna groteska, która weszła do żelaznego repertuaru koncertowego zespołu, The return of the giant hogweed (Powrót Wielkiego Barszcza) - z typowym dla Petera Gabriela tekstem w konwencji satyrycznego science-fiction i mitologiczno-surrealistyczny The fountain of Salmacis (fontanna nimfy Salmacis).
Wydany w roku 1972 album Foxtrot był kolejnym krokiem naprzód. Muzyka złożona i innowacyjna, teksty celne i inteligentne. Na pierwszej stronie znalazły się cztery krótsze utwory: Time Table, Get 'Em Out by Friday, Can-Utility and the Coastliners i Watcher of the Skies (Obserwator nieba). Ten ostatni wszedł do stałego repertuaru koncertowego grupy. Drugą stronę płyty wypełniła dwudziestodwuminutowa suita Supper's Ready (kolacja gotowa) poprzedzona krótkim wstępem (Horizons), zagranym na akustycznej gitarze. Ten monumentalny, wieloznaczny utwór, pełen gier słownych i nagłych zmian tempa i konwencji, zaliczany jest do podstawowego kanonu progresywnego rocka.
W roku 1973 ukazał się kolejny album - Selling England by the Pound (Sprzedając Anglię po funcie). Kanwą albumu jest sześć utworów Dancing with the Moonlit Knight, I Know What I Like, Firth of Fifth, After the Ordeal i Cinema Show. Wszystkie one, podobnie jak na poprzednich albumach, są mistrzowsko, do najdrobniejszych detali, dopracowane, tak w muzycznej formie jak tekstowej treści. Dwa utwory stylistycznie odróżniają się od pozostałych. The Battle of Epping Forest (Bitwa o las w Epping) jest opowieścią o bitwie dwóch lokalnych gangów. Przewrotny tekst, pokazuje ją jako idealistyczną, religijną wojnę. Utwór ten stylistycznie znacznie odbiega od pozostałych. Przypomina raczej późniejszą twórczość Peter Gabriela, już jako muzyka solowego. Drugi utwór, wyłamujący się z konwencji płyty to More Fool Me, krótka ballada śpiewana przez Collinsa przy akompaniamencie gitary akustycznej.
Wydany w 1974 podwójny album (w sumie 23 utwory) The Lamb Lies Down on Broadway jest albumem koncepcyjnym (tematycznym). Opowiada fantasmagoryczną historię człowieka zagubionego w mitycznym, podziemnym świecie pod Nowym Jorkiem.
Genesis w swym pierwszym okresie była grupą koncertującą. Choć albumy nagrane w tym czasie do dziś zaskakują świeżością, prawdziwa wielkość tej muzyki objawiała się na scenie. Muzycy rozlokowani byli na jej obrzeżu i zwykle pogrążeni w cieniu. Po lewej stronie Steve Hackett, nieodmiennie siedzący na stołku i rzadko podnoszący głowę znad gitary. Po lewej w głębi stojący na podwyższeniu Rutherford, ze swą nietypową dwugryfową gitarą. Po prawej, na pierwszym planie Banks obstawiony licznymi klawiaturami, w tyle Collins, prawie niewidoczny spoza rozbudowanego zestawu perkusyjnego. Z tyłu sceny rozpięty był ekran na który wyświetlano slajdy. Centrum i przód sceny niepodzielnie należał do Gabriela. Cały jego występ był wielkim dramatem składającym się z teatralnych monologów, pantomimy i choreografii. Gabriel nie tylko odgrywał monodramy, tańczył, grał ciałem, śpiewał i grał na flecie, lecz także w czasie koncertu wielokrotnie zmieniał kostiumy (wiele instrumentalnych fragmentów było odgrywanych by dać czas na zmianę kostiumów i dekoracji). Należy dołożyć do tego jeszcze grę świateł. Dopiero to wszystko czyniło fantazyjne teksty piosenek Genesis w pełni zrozumiałymi. W pierwszym okresie działalności grupa wydała jeden album koncertowy Genesis Live.
Po nagraniu albumu The Lamb Lies Down on Broadway Peter Gabriel podjął w marcu 1975 r. decyzję odejścia z Genesis. Swoją funkcję pełnił aż do końca światowego tournée w tym samym roku. Dla krytyków i fanów wydawało się to jednoznaczne z zakończeniem jej istnienia. Genesis jednak przystąpiło do nagrywania nowego albumu oraz otworzyło konkurs na nowego wokalistę. Prace w studio przebiegają bez zakłóceń. Gorzej jednak z wyborem nowego wokalisty. Po przesłuchaniu setek kandydatów, nie znalezionego godnego zastępcy Gabriela. Okazało się jednak, że taki jest pod bokiem. W czasie studyjnej pracy nad nowym albumem, partiami wokalnymi zajął się Phil Collins. Miały zostać potem zastąpione przez nowego wokalistę, jednak ostatecznie zdecydowano się wydać płytę ze śpiewającym Collinsem. Okazało się to szczęśliwym wyborem. Nie tylko uratowało grupę, ale i rozpoczęło jedną z największych karier wokalnych w historii muzyki rockowej i popowej.
Nowy album zatytułowany A Trick of the Tail (1976) okazał się wielkim sukcesem grupy, a jego brzmienie podobne do poprzednich i równie perfekcyjnie technicznie. Grupa starała się zachować także stylistykę teksów. Wydawało się, że Phil Collins godnie zastąpił Petera Gabriela. Jego mocny, czysty głos w brzmieniu przypominał Gabriela, był jednak na tyle różny by było go łatwo odróżnić.
Druga płyta po odejściu Gabriela (1976) Wind and Wuthering okazała się równie udanym przedsięwzięciem.
Collins okazał się też godnym następcą Gabriela na scenie. Mając wcześniejsze doświadczenie aktorskie z łatwością wcielał się w bohaterów Gabrielowskich fantasmagorii oraz z pełną ekspresją interpretował nowe utwory grupy. Przykładem koncertu łączącego starą i nową muzykę jest album koncertowy Seconds Out. Collins zajął środek sceny. Za bębnami usiadł zaś gość, jazz-rockowy perkusista Chester Thompson grający poprzednio z Frankiem Zappą i w słynnym Weather Report.
Progresywna przyszłość grupy wydawała się już być zapewniona, gdy odejście z niej ogłosił Steve Hackett. Grupa, już jako trio (Banks, Collins, Rutherford) nagrywa album ...And Then There Were Three... (I zostało ich trzech) wydany w 1978 roku. Album jest wielkim zwrotem w kierunku soft rock. Brzmienie w jakimś sensie przypomina dwie ostatnie, jeszcze progresywne płyty, lecz już ma niewiele wspólnego z tym oryginalnym, wypracowanym przez grupę w czasach Gabriela. Złożony z jedenastu krótkich jak na zespół utworów (najbardziej znany Follow You, Follow Me) album staje się ogromnym sukcesem komercyjnym. Od tego czasu zespół zaczyna przechodzić metamorfozę stylistyczną. Kolejny album Duke (1980) był mieszanką utworów o charakterze artrockowym i progresywnym z przebojowymi piosenkami pop-rockowymi[2]. Najpoważniejsza zmiana stylistyki nastąpiła jednak dopiero na albumie Abacab z 1981 roku. W przypadku tego wydawnictwa zespół skorzystał z usług innego producenta Hugh Padghama, który pomógł tym razem wyeksponować rytmiczne walory muzyki[3][4] Dopiero tym albumem Genesis odciął się od swojego stylu z lat siedemdziesiątych. Wydany w roku 1983 album Genesis był rozwinięciem stylu z poprzedniego wydawnictwa i dzięki przebojowym utworom Mama i Home by the Sea odniósł olbrzymi sukces komercyjny. Jeszcze lepsze wyniki sprzedaży uzyskała płyta Invisible Touch 1986. Jest to najbardziej popowy album w dorobku Genesis i najbardziej zbliżony stylistycznie do solowej twórczości Phila Collinsa[5]. Niemniejszy sukces odniosło kolejne dzieło grupy We Can't Dance z 1991 roku. Na tej bardzo długiej, trwającej ponad 70 minut płycie, grupa umieściła zarówno kompozycje rozbudowane o progresywnym charakterze, jak i pop-rockowe krótsze formy. Wielu krytyków, biografów zespołu i duża grupa fanów jest zdania, że to najlepszy album trzyosobowego składu Genesis[6].
W 1996 Phil Collins, który obok pracy w grupie rozwijał swą pełną sukcesów karierę solową, ogłasza odejście od grupy. Pozostali muzycy zatrudniają nowego wokalistę Raya Wilsona i wspólnie nagrywają album Calling All Stations. Album w zamyśle autorów miał być powrotem do progresywnych korzeni grupy. Nowy CD nie spotkał się jednak z wielkim zainteresowaniem. Ostatecznie grupa uległa "zawieszeniu".
Przez cały okres od odejścia Petera Gabriela świat przebiegały plotki o ponownym zjednoczeniu grupy. Stało się tak tylko raz, 2 października 1982 roku, by dać jeden koncert. Miał on pomóc w ratowaniu upadających finansów Petera Gabriela, spowodowanych stratami na festiwalu WOMAD (World of Music, Arts and Dance). Koncert okazał się dużym, choć jednorazowym sukcesem.
7 listopada 2006 roku zespół na konferencji prasowej ogłosił reaktywację w składzie Collins, Rutherford, Banks. Zespół w czerwcu 2007 roku wyruszył w trasę "Turn It On Again Tour" i 21 czerwca 2007 roku zawitał na Stadion Śląski w Chorzowie. Z każdego występu w ramach trasy jest dostępny zapis wysokiej jakości dźwięku nagranego na żywo z konsoli miksera. Ukazały się też reedycje starych albumów w wersji SACD 5.1 oraz na płytach winylowych.
Obecnie zespół choć formalnie nadal istnieje, nie prowadzi żadnej aktywności muzycznej. Jego członkowie zajmują się nagrywaniem płyt solowych, z wyjątkiem Phila Collinsa, który w marcu 2011 r. ogłosił zakończenie kariery.
| 1967 | Gabriel, Phillips, Rutherford, Banks, Stewart | |
| 1968 | Gabriel, Phillips, Rutherford, Banks, Silver | |
| 1969 | Gabriel, Phillips, Rutherford, Banks, Mayhew | |
| 1970 | Gabriel, Hackett, Rutherford, Banks, Collins | |
| 1975 | Hackett, Rutherford, Banks, Collins | |
| 1977 | Rutherford, Banks, Collins | |
| 1997 | Wilson, Rutherford, Banks | |
| 1999 | Działalność zespołu zawieszona | |
| 2006 | Rutherford, Banks, Collins |
| Albumy na liście The Billboard 200 | |||
|---|---|---|---|
| Rok | Album | Lista | pozycja |
| 1974 | From Genesis To Revelation | Pop Albums | 170 |
| 1974 | Genesis Live | Pop Albums | 105 |
| 1974 | Selling England By The Pound | Pop Albums | 70 |
| 1975 | The Lamb Lies Down On Broadway | Pop Albums | 41 |
| 1976 | A Trick Of The Tail | Pop Albums | 31 |
| 1977 | Seconds Out | Pop Albums | 47 |
| 1977 | Wind & Wuthering | Pop Albums | 26 |
| 1978 | And Then There Were Three... | Pop Albums | 14 |
| 1980 | Duke | Pop Albums | 11 |
| 1981 | Abacab | Pop Albums | 7 |
| 1982 | Three Sides Live | Pop Albums | 10 |
| 1983 | Genesis | The Billboard 200 | 9 |
| 1984 | Abacab | The Billboard 200 | 168 |
| 1984 | Genesis | The Billboard 200 | 13 |
| 1986 | Invisible Touch | The Billboard 200 | 3 |
| 1991 | We Can't Dance | The Billboard 200 | 4 |
| 1993 | The Way We Walk | The Billboard 200 | 20 |
| 1997 | Calling All Stations | The Billboard 200 | 54 |
| 1999 | Turn It On Again: The Hits | The Billboard 200 | 65 |
| Single na liście Billboard Hot 100 | |||
|---|---|---|---|
| Rok | Album | Lista | pozycja |
| 1977 | Your Own Special Way | Pop Singles | 62 |
| 1978 | Follow You Follow Me | Pop Singles | 23 |
| 1980 | Misunderstanding | Pop Singles | 14 |
| 1980 | Turn It On Again | Pop Singles | 58 |
| 1981 | No Reply At All | Pop Singles | 29 |
| 1982 | Abacab | Pop Singles | 26 |
| 1982 | Man On The Corner | Pop Singles | 40 |
| 1982 | Paperlate | Pop Singles | 32 |
| 1983 | Mama | The Billboard Hot 100 | 82 |
| 1984 | Illegal Alien | The Billboard Hot 100 | 44 |
| 1984 | Taking It All Too Hard | The Billboard Hot 100 | 50 |
| 1984 | That's All | The Billboard Hot 100 | 6 |
| 1986 | Invisible Touch | The Billboard Hot 100 | 1 |
| 1986 | Throwing It All Away | The Billboard Hot 100 | 4 |
| 1987 | In Too Deep | The Billboard Hot 100 | 3 |
| 1987 | Land of Confusion | The Billboard Hot 100 | 4 |
| 1987 | Tonight, Tonight, Tonight | The Billboard Hot 100 | 3 |
| 1992 | Hold on My Heart | The Billboard Hot 100 | 12 |
| 1992 | I Can't Dance | The Billboard Hot 100 | 7 |
| 1992 | Jesus He Knows Me | The Billboard Hot 100 | 23 |
| 1992 | No Son of Mine | The Billboard Hot 100 | 12 |
| 1993 | Never a Time | The Billboard Hot 100 | 21 |
| |||||||||||||||||||||||
