George Miller Beard (ur. 8 maja 1839 w Montville, zm. 23 stycznia 1883 w Nowym Jorku) – amerykański neurolog. W 1869 roku wprowadził do medycyny termin neurastenii.
Urodził się 8 maja 1839 roku w Montville, Connecticut, jako syn wielebnego Spencera F. Bearda, ministra kościoła kongregacyjnego, i Lucy A. Leonard. Studiował na Yale University, ukończył studia w 1862 roku. W 1866 roku otrzymał tytuł doktora medycyny na College of Physicians and Surgeons of New York. Jeszcze podczas studiów medycznych służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. 25 grudnia 1866 ożenił się z Elizabeth Ann Alden pochodzącą z Westville, Connecticut[1].
Beard opisał neurastenię, jako zespół objawów zmęczenia, lęku, bólów głowy, impotencji, neuralgii i depresji, spowodowanych wyczerpaniem ośrodkowego układu nerwowego, co Beard wiązał z wpływem cywilizacji. Opisał też niezwykłe schorzenie, znane jako "skaczący Francuzi z Maine"[2]. Był entuzjastą elektroterapii i orędownikiem wielu reform organizacji opieki psychiatrycznej w Stanach. Był założycielem National Association for the Protection of the Insane and the Prevention of Insanity. Zajmował też niepopularne stanowisko w kwestii kary śmierci, apelując m.in. o złagodzenie kary dla Charlesa J. Guiteau, zabójcy prezydenta Jamesa Garfielda[1].
Zmarł 23 stycznia 1883 w Nowym Jorku[3].
