| Goffer | |
| Geomys bursarius[1] | |
| (Shaw, 1800) | |
 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Rodzina | gofferowate |
| Rodzaj | Geomys |
| Gatunek | goffer |
| Podgatunki | |
zobacz opis w tekście | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 | |
| Zasięg występowania | |
 | |
 Systematyka w Wikispecies | |
 Multimedia w Wikimedia Commons | |
Goffer (Geomys bursarius) – gatunek gryzonia z rodziny gofferowatych.
Spis treści |
Goffer występuje na zachód od rzeki Missisipi w Górach Skalistych i na północ od północno-wschodniego Teksasu i Meksyku poprzez Wielkie Równiny do południowo-centralnej Manitoby w Kanadzie[3]. Zamieszkuje głębokie, piaszczyste gleby, gdzie warstwa uprawna wynosi 20 cm lub więcej[4][3]. Zazwyczaj unika terenów o gliniastej glebie[4]. Spotkać go można na obrzeżach lasów lub terenach zamieszkanych przez człowieka (trawniki, cmentarze, pola golfowe)[2].
| Podstawowe dane (samce nieco większe od samic) | |
|---|---|
| Długość ciała | 187-357 mm |
| Długość ogona | 51-107 mm |
| Masa ciała | 300-450 g |
| Dojrzałość płciowa | około roku |
| Ciąża | 51 dni |
| Liczba młodych w miocie | 1-6 (średnio 4)[5] |
| Długość życia | około 2 lat |
Średniej wielkości gryzoń. Futro o krótkich, gęstych i błyszczących włosach[5]. Ubarwienie waha się od koloru jasnobrązowego do czarnego, spód ciała nieco jaśniejszy[3][6]. Czaszka goffera jest wzmocniona i posiada silne mięśnie szczęki. Duże siekacze koloru żółto-pomarańczowego. Oczy i uszy są małe. Ogon jest długi, prawie pozbawiony owłosienia. Na przednich łapach długie, silnie zakrzywione pazury[6]. Samica ma trzy pary sutków.
Gryzonie te prowadzą samotny i nocny tryb życia. Budują podziemne schronienia o średnicy 6 cm na głębokości około 14 cm (czasami: odpowiednio 10 i 67,5 cm)[4]. Schronienie jest stosunkowo płytkie w okresie letnim, natomiast zimą jest nieco głębsze[3]. Tunele mogą liczyć do 100 m długości. Rzadko wychodzi na powierzchnię i o jego obecności świadczą wykopane kopce o średnicy 45 cm i wysokości 8 cm[4]. Typowe gniazdo zawiera liczne komory, toaletę i przechowalnię żywności[4]. Samce goffera są terytorialne. Opuszczają swoje gniazda wczesną wiosną. Terytoria samców są zwykle większe niż u samic[3]. Na pożywienie goffera składają się podziemne bulwy i korzenie. Rzadko piją wodę.
Okres rozrodczy u goffera przypada na okres od lutego do kwietnia. Po ciąży trwającej 51 dni samica rodzi 1-6 młodych. Nowo urodzone goffery są nagie, różowe i pomarszczone, oczy i uszy są zamknięte. Okres laktacji trwa około 5 tygodni. Po tym czasie młode są odstawiane od sutek[5], lecz przebywają jeszcze z matką około 3 tygodni. Dojrzałość płciową uzyskują po osiągnięciu jednego roku.
Wyróżnia się dziesięć podgatunków[7] lecz ich pozycja taksonomiczna jest wciąż dyskutowana[2]:
Na goffera polują węże i łasice które potrafią przecisnąć się przez podziemne korytarze, oraz zwierzęta które potrafią kopać w ziemi: kojoty, borsuki i lisy. Czasami też padają ofiarą ptaków drapieżnych i sów[5]. Przez ludzi gryzonie te są traktowane jako szkodniki w rolnictwie. Niszczą również trawniki i pola golfowe. Kontrolę populacji prowadzi się poprzez odłów i podkładanie zatrutego ziarna[4].
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii niższego ryzyka LC[2]. Obecnie nie ma żadnych zagrożeń dla populacji tego gatunku.
