Hagiografia (gr. hagios = święty, graphein = pisać) – dział piśmiennictwa religijnego zapoczątkowany w starożytności (za czasów pierwszych chrześcijan, prawdopodobnie w Rzymie), który obejmuje żywoty świętych, legendy z nimi związane oraz opisy cudów, a także nauka pomocnicza w badaniach historycznych - wiedza o pismach hagiograficznych[1].
Hagiografia obejmuje żywotopisarstwo, pisma o świętych (życie świętego - vitae, jego męczeństwo - passio, cuda - miracula), opisy elewacji i translacji itp. , a termin używany jest dla określenia nauki pomocnej dla badań historycznych[1] . Określenie terminem hagiografia ma także pejoratywne zabarwienie jakie nadają mu agnostycy i pisarze sceptycznie nastawieni wobec chrześcijaństwa[1].
Wiedza o hagiografii określana jest przez bollandystów jako hagiografia krytyczna co znajduje odzwierciedlenie w podtytule ich organu: „Revue d`hagrographie critique” [2] .
Potocznie określenie hagiografia przypisywane jest bezkrytycznym i gloryfikującym biografiom[3].
