Widget
Podziel się:

Heike Kamerlingh Onnes


Heike Kamerlingh Onnes
Heike Kamerlingh Onnes
Data i miejsce urodzenia21 września 1853
Groningen
Data i miejsce śmierci21 lutego 1926
Lejda
Zawódfizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Heike Kamerlingh-Onnes (ur. 21 września 1853 w Groningen, zm. 21 lutego 1926 w Lejdzie) – fizyk holenderski, laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1913. Nagrodę otrzymał za badania właściwości substancji w najniższych temperaturach i skroplenie helu[1].

Jego rozprawa doktorska dotyczyła krótkiego wahadła Foucaulta do pokazów laboratoryjnych. Po doktoracie został asystentem profesora fizyki w na Politechnice w Delft, a w latach 1882-1923 był profesorem uniwersytetu w Lejdzie. W roku 1904 założył laboratorium badania niskich temperatur. W 1908 jako pierwszy skroplił hel (izotop hel-4). W 1911 odkrył zjawisko nadprzewodnictwa. W 1913 wykonał pierwszy elektromagnes nadprzewodnikowy. Za swe odkrycia w 1913 otrzymał nagrodę Nobla.

Do stypendystów pracujących w laboratorium w Lejdzie należeli m.in. Polacy: Konstanty Zakrzewski (1902-1904), Dobiesław Doborzyński (1931-1933) i Mieczysław Wolfke (1921-1928).

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

Andrzej Wróblewski. Władca mrozu. „Wiedza i Życie”, s. 63, luty 2009. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0137-8929. 


Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.

Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Zasady ochrony prywatności O Wikipedii Informacje prawne