| Helena Suková | |
.jpg) Helena Suková (Wimbledon 2009) | |
| Państwo |  Czechy |
| Miejsce zamieszkania | Monte Carlo |
| Data i miejsce urodzenia | 23 lutego 1965 Praga |
| Wzrost | 188 cm |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1983 |
| Zakończenie kariery | 1998 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 10 |
| Najwyżej w rankingu | 4 (18 marca 1985) |
| Australian Open | F (1984, 1989) |
| Roland Garros | SF (1986) |
| Wimbledon | QF (1985-1988, 1993) |
| US Open | F (1986, 1993) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 69 |
| Najwyżej w rankingu | 1 (5 lutego 1990) |
| Australian Open | W (1990, 1992) |
| Roland Garros | W (1990) |
| Wimbledon | W (1987, 1989, 1990, 1996) |
| US Open | W (1985, 1993) |
 | ||
| Tenis ziemny | ||
 srebro | Seul 1988 | debel |
| srebro | Atlanta 1996 | debel |
Helena Suková (ur. 23 lutego 1965 w Pradze) - czeska tenisistka, czterokrotna finalistka turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, zwyciężczyni czternastu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej i mieszanej, medalistka olimpijska, zdobywczyni Pucharu Federacji.
Wysoka zawodniczka (1,88 m), praworęczna, grająca ofensywnym stylem "serwis-wolej", pochodzi z rodziny tenisowej. Jej matka Věra była w 1962 finalistką Wimbledonu, ojciec Cyril stał na czele Czechosłowackiej Federacji Tenisowej. Jej młodszy brat, również Cyril, zalicza się do czołowych deblistów świata i partnerował siostrze w kilku wielkoszlemowych zwycięstwach w mikście.
Spis treści |
Karierę zawodową rozpoczęła w 1983 i występowała na światowych kortach przez piętnaście lat. Pierwszy turniej w grze pojedynczej wygrała już w 1982 w Newport, w grze podwójnej w 1984 - w Marco Island (Floryda, z Haną Mandlíkovą). W grudniu 1984 po raz pierwszy wystąpiła w finale wielkoszlemowym w singlu - w Australian Open (rozgrywanym wówczas jeszcze pod koniec roku) pokonała kilka rywalek ze ścisłej czołówki światowej (m.in. Kohde-Kilsch, Shriver, Navrátilová), by dopiero w finale ulec Amerykance Chris Evert w trzech setach (6:7, 6:1, 6:3). Półfinałowe zwycięstwo nad Navrátilovą przerwało serię 74 zwycięstw tej tenisistki.
W 1986 Suková była w finale US Open, po półfinałowym zwycięstwie nad Evert; w decydującym meczu nie sprostała Navrátilovej. Trzeci wielkoszlemowy finał w singlu osiągnęła w Australian Open w 1989 (przeniesionym już na styczeń), gdzie pokonała w ćwierćfinale Navrátilovą, w półfinale rewelacyjną Nowozelandkę Belindę Cordwell, by w finale przegrać z Niemką Steffi Graf. W 1993 ponownie była finalistką US Open (jako nr 12 na świecie była najniżej sklasyfikowaną finalistką tego turnieju od 1978), pokonała m.in. Navrátilovą, Katerinę Maleewą i Arantxę Sánchez Vicario; także czwarty (i ostatni w karierze) singlowy finał wielkoszlemowy nie przyniósł jej końcowego sukcesu, tym razem lepsza okazała się Graf (3:6, 3:6). Udało się natomiast Sukovej wygrać w US Open 1993 turniej deblowy (z Sánchez Vicario) i mikstowy (z Australijczykiem Woodbridgem); stała się tym samym siódmą tenisistką w erze "open" (od 1968), która w jednym turnieju wielkoszlemowym zaliczyła wszystkie trzy finały.
Poza występami finałowymi Helena Suková osiągnęła w grze pojedynczej jedenaście ćwierćfinałów i trzy półfinały w Wielkim Szlemie. Wygrała łącznie dziesięć turniejów (m.in. Canadian Open w 1986), a jej najwyższym miejscem w rankingu światowym była pozycja nr 4. W 1985 została wyróżniona przez WTA tytułem zawodniczki, która poczyniła w sezonie największe postępy. Ponad 10 lat później w czerwcu 1996 jako dziewiąta tenisistka w erze "open" przekroczyła liczbę 600 zwycięstw; jubileuszowe zwycięstwo odniosła w ćwierćfinale turnieju w Rosmalen (na kortach trawiastych), pokonując czwartą na świecie Chorwatkę Ivę Majoli (ostatecznie Suková przegrała w tym turnieju w finale). Łącznie jedenaście razy zakwalifikowała się do podsumowującego sezon turnieju Masters.
Kariera deblowa przyniosła Helenie Sukovej znacznie większe sukcesy. Wygrała łącznie 68 turniejów, w tym dziewięć wielkoszlemowych, była liderką rankingu deblistek, zdobyła z Janą Novotną dwa srebrne medale olimpijskie (Seul 1988 i Atlanta 1996); wraz z Novotną tworzyła parę, której WTA przyznało mistrzostwo świata za lata 1989 i 1990. Była trzynastokrotną uczestniczką deblowego turnieju Masters, jeden raz udało się jej w nim triumfować (1992, z Sánchez Vicario). Do partnerek, z którymi osiągała znaczące sukcesy, można zaliczyć Niemkę Claudię Kohde-Kilsch, rodaczkę Janę Novotną, Hiszpankę Arantxę Sánchez Vicario. Sporadycznie występowała także z innymi znanymi tenisistkami, m.in. Navrátilovą, Graf, Mary Joe Fernández, Gigi Fernández, Nataszą Zwieriewą, Larysą Sawczenko-Neiland.
Do sukcesów deblowych należy doliczyć udane występy w grze mieszanej. Wygrała pięć turniejów wielkoszlemowych, startując w parze z bratem Cyrilem i Australijczykiem Toddem Woodbridgem. Sukcesy świętowała również jako reprezentantka kraju, najpierw Czechosłowacji, pod koniec kariery Czech. Oprócz wspomnianych sukcesów olimpijskich w deblu startowała także w Barcelonie w 1992. W 1989 w parze ze Słowakiem Miloslavem Mečířem wygrała (dla Czechosłowacji) inauguracyjną edycję Pucharu Hopmana, wkrótce uznanego za nieoficjalne mistrzostwa świata w grze mieszanej. W latach 1981-1996 występowała w reprezentacji w Pucharze Federacji (od 1995 w zespole Czech), mając znaczący udział w zdobyciu tego trofeum w 1983, 1984, 1985 i 1988.
Wieloletnią karierę sportową Suková zamierzała zakończyć po Australian Open w 1998, ostatecznie jednak wystartowała jeszcze pół roku później na Wimbledonie. Oba występy zakończyła na I rundzie. Jej łączne zarobki na korcie przekroczyły sześć milionów dolarów; na sportowej emeryturze zajmuje się m.in. interesami w branży restauracyjnej.
| |||||
| |||||
