| Henryk Goryszewski | |
| Data i miejsce urodzenia | 20 stycznia 1941 Drążewo |
| Wicepremier | |
| Przynależność polityczna | Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe |
| Okres urzędowania | od 11 lipca 1992 do 26 października 1993 |
| Poseł III kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe |
| Okres urzędowania | od 20 października 1997 do 18 października 2001 |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Henryk Józef Goryszewski (ur. 20 stycznia 1941 w Drążewie) – polski polityk, prawnik, nauczyciel akademicki, poseł na Sejm I i III kadencji, wicepremier w rządzie Hanny Suchockiej.
Spis treści |
Ukończył w 1963 studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, w 1980 uzyskał stopień naukowy doktora.
Od 1978 do 1992 był starszym wykładowcą na Wydziale Prawa i Administracji UW, w latach 1996–1999 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Służby Społecznej im. Ks. Franciszka Blachnickiego w Suwałkach. Od 1999 pracuje jako adiunkt Szkoły Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, jest prodziekanem w filii w Wyszkowie.
W latach 1963–1964 był stażystą w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Warszawie, następnie do 1967 kierownikiem Działu Operatywnego Planowania Przewozów Towarowych. Od 1968 do 1977 pracował w Ministerstwie Komunikacji w Biurze Taryf PKP jako radca i starszy radca, a od 1972 w Centralnym Zarządzie Handlowo-Przewozowy jako naczelnik Wydziału Ekspedycyjnego. W latach 1978–1989 był zatrudniony w PKP – Ośrodku Badawczym Ekonomiki Transportu na stanowisku kierownika Zakładu Prawa Przewozowego i Taryf. W latach 1990–1992 pełnił funkcję dyrektora departamentu prawnego w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej.
W latach 1994–2006 prowadził własną kancelarię. W 2006 przystąpił do Kancelarii Radców Prawnych i Adwokatów "H. Goryszewski i Partnerzy" Spółka Partnerska.
Należał do Polskiego Związku Katolicko-Społecznego. Brał udział w tworzeniu męskiego ruchu religijnego "Totus Tuus". W 1980 wstąpił do "Solidarności". W 1989 ubiegał się o mandat poselski spoza listy kandydatów Komitetu Obywatelskiego, zdobywając kilka procent głosów. W 1990 został wiceprzewodniczącym Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, do kwietnia 2007 zasiadał we władzach krajowych tej partii. W 1991 uzyskał mandat posła na Sejm z ramienia Wyborczej Akcji Katolickiej, był przewodniczącym Komisji Polityki Gospodarczej, Budżetu i Finansów. Od 11 lipca 1992 do 26 października 1993 zajmował stanowisko wicepremiera w gabinecie Hanny Suchockiej. Bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Katolickiego Komitetu Wyborczego "Ojczyzna" w wyborach parlamentarnych w 1993 (otrzymał 8633 głosy).
W 1993 zajął 2. miejsce w plebiscycie "Srebrne Usta" (konkursu organizowanego przez Program III PR) za stwierdzenie: Nie jest ważne czy w Polsce będzie kapitalizm, wolność słowa, czy w Polsce będzie dobrobyt. Najważniejsze, żeby Polska była katolicka.
W 1994 za czasów prezydentury Lecha Wałęsy został na rok szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego. W 1997 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy Akcji Wyborczej Solidarność wynikiem 5 872 głosów, będąc liderem listy w Suwałkach. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Finansów Publicznych. W grudniu 2000 wystąpił z klubu parlamentarnego AWS, w związku ze złamaniem dyscypliny w głosowaniu kandydatury Leszka Balcerowicza na prezesa NBP i opowiedzeniem się przeciwko jego wyborowi na to stanowisko[1]. Do końca kadencji pozostawał posłem niezrzeszonym. W 2001 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Alternatywy Ruchu Społecznego, otrzymując 255 głosów w okręgu podwarszawskim.
W kwietniu 2007 został wiceprzewodniczącym rady politycznej Ligi Polskich Rodzin, w której już nie zasiada.
| ||||||||||
