Henryk II Lew, niem. Heinrich II. der Löwe (ur. po 14 kwietnia 1266 r., zm. 21 lub 22 stycznia 1329 r.) – książę Meklemburgii od 1302 r.
Henryk II Lew był synem księcia meklemburskiego Henryka I Pielgrzyma oraz Anastazji, córki księcia szczecińskiego Barnima I Dobrego. Już w latach 1287-1298 był regentem podczas nieobecności ojca, przebywającego w Ziemi Świętej. W okresie między powrotem ojca a jego śmiercią (1298-1302) sprawował z nim współrządy. Przydomek "Lew" uzyskał podczas wyprawy wojennej króla czeskiego Wacława II przeciwko królowi Niemiec Albrechtowi I Habsburgowi, w której wziął udział w 1304 r. W 1298 r. odziedziczył Stargard Szczeciński po śmierci swego teścia, margrabiego brandenburskiego Albrechta III, którego jedyną córkę poślubił. Uczestniczył w wielu walkach z miastami meklemburskimi współdziałając z królami duńskimi. Po wymarciu w 1323 r. linii dynastii askańskiej z Brandenburgii opanował część ich państwa (w tym Pomorze Przednie).
Henryk II miał trzy żony. Jako pierwszą poślubił w 1292 r. Beatrycze (zm. w 1314 r.), córkę margrabiego brandenburskiego Albrechta III. Po jej śmierci, a przed 1317 r. ożenił się z Anna (zm. w 1327 r.), wdową po Fryderyku miśnieńskim (synu margrabim Miśni i landgrafie Turyngii Fryderyku I Dzielnym) i córką księcia Saksonii-Wittenbergii Albrechta II. Trzecią żoną Henryka była Agnieszka, (zm. w 1343 r.), wdowa po księciu Rugii Wisławie III, a córka hrabiego Gintera II z Lindow-Ruppin. Doczekał się trzech synów z drugiego małżeństwa:
Ponadto miał jedną córkę z pierwszego i cztery z drugiego małżeństwa.
| Poprzednik Henryk I Pielgrzym | książę Meklemburgii 1302–1329 | Następca Albrecht II i Jan I |
