| Herman Van Rompuy | |
 | |
| Data i miejsce urodzenia | 31 października 1947 Etterbeek |
| Przewodniczący Rady Europejskiej | |
| Przynależność polityczna | EPP |
| Okres urzędowania | od 1 grudnia 2009 |
| Poprzednik | Fredrik Reinfeldt |
| Premier Belgii | |
| Przynależność polityczna | CD&V |
| Okres urzędowania | od 30 grudnia 2008 do 25 listopada 2009 |
| Poprzednik | Yves Leterme |
| Następca | Yves Leterme |
| Przewodniczący Izby Reprezentantów | |
| Przynależność polityczna | CD&V |
| Okres urzędowania | od 12 lipca 2007 do 30 grudnia 2008 |
| Poprzednik | Herman De Croo |
| Następca | Patrick Dewael |
| Wicepremier, Minister budżetu Belgii | |
| Przynależność polityczna | CVP |
| Okres urzędowania | od września 1993 do lipca 1999 |
| Poprzednik | Mieke Offeciers |
| Następca | Johan Vande Lanotte |
| Odznaczenia | |
 | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons | |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach | |
Herman Achille Van Rompuy (wym. [ˈɦɛrmɑn vɑn ˈrɔmpœy̆]; ur. 31 października 1947 w Etterbeek) – belgijski i flamandzki polityk. Były przewodniczący Chrześcijańskiej Partii Ludowej, wicepremier i minister budżetu w latach 1993–1999, przewodniczący Izby Reprezentantów od 2007 do 2008. Premier Belgii od 30 grudnia 2008 do 25 listopada 2009. Pierwszy stały przewodniczący Rady Europejskiej od 1 grudnia 2009.
Spis treści |
Herman Van Rompuy urodził się w 1947 w Etterbeek. W 1965 ukończył Kolegium Świętego Jana Berchmansa w Brukseli. W 1968 uzyskał licencjat z filozofii na Katolickim Uniwersytecie w Leuven. W 1971 zdobył na tej uczelni tytuł zawodowy magistra ekonomii[1][2].
Jest żonaty z Geertrui Windels, ma czworo dzieci: Petera (ur. 1980), Laurę (ur. 1981), Elke (ur. 1983) i Thomasa (ur. 1986)[1][2]. Jego brat, Eric Van Rompuy, jest również członkiem CD&V, natomiast siostra, Christine Van Rompuy, działa w komunistycznej Belgijskiej Partii Robotniczej (PVDA). Herman Van Rompuy jest autorem licznych publikacji na tematy społeczno-polityczne, jak również aktywnym blogerem oraz twórcą poezji haiku[3]. Uczestniczy w spotkaniach Grupy Bilderberg[4].
Po studiach, od 1972 do 1975, pracował jako attaché ds. wewnętrznych w administracji Banku Narodowego Belgii. W latach 1973–1977 był wiceprzewodniczącym młodzieżówki Chrześcijańskiej Partii Ludowej (CVP), w 2001 przekształconej w ugrupowanie pod nazwą Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V). Od 1978 wchodzi w skład biura narodowego CD&V[1][2].
W latach 1975–1978 był doradcą w gabinecie premiera Leo Tindemansa. Od 1978 do 1980 pracował jako doradca w gabinecie ministra finansów Gastona Geensa. Od 1982 do 1988 pełnił funkcję przewodniczącego CVP w okręgu Brussel-Halle-Vilvoorde. W latach 1980–1988 był dyrektorem Centrum Nauk Politycznych, Ekonomicznych i Społecznych, a do 1987 także profesorem w Wyższej Szkole Handlu w Antwerpii. Od maja 1988 do września 1988 zajmował stanowisko sekretarza stanu ds. finansów i drobnej przedsiębiorczości[1][2].
Herman Van Rompuy w okresie 1988–1995 wchodził w skład Senatu z ramienia CVP. Od września 1988 do września 1993 stał na czele Chrześcijańskiej Partii Ludowej. Od września 1993 do lipca 1999 zajmował stanowisko wicepremiera i ministra budżetu w gabinecie Jeana-Luka Dehaene. W 1999 jego partia przegrała wybory parlamentarne i znalazła się w opozycji[1][2].
W 1995 Herman Van Rompuy wszedł w skład Izby Reprezentantów, uzyskiwał reelekcję w 1999, 2003 i 2007. W styczniu 2004 został mianowany ministrem stanu (tytuł przyznawany przez monarchę w uznaniu zasług)[1][2].
12 lipca 2007 został wybrany na przewodniczącego Izby Reprezentantów, którym pozostał do czasu objęcia teki premiera. 29 sierpnia 2007 król Albert II powierzył mu misję prowadzenia rokowań koalicyjnych (explorateur) w czasie kryzysu politycznego, jaki nastąpił w Belgii po czerwcowych wyborach parlamentarnych. Celem było kontynuowanie negocjacji i doprowadzenie do porozumienia partii walońskich i flamandzkich w sprawie utworzenia wspólnego rządu[1][2][5]. Herman Van Rompuy złożył królowi raporty ze swoich działań 3 września i 10 września 2007[6]. 29 września 2007 przedstawił raport końcowy, po czym Albert II zwolnił go z misji negocjatora i powierzył misję stworzenia rządu Yves'owi Leterme[7].
Kolejny kryzys polityczny wybuchł w Belgii w grudniu 2008, gdy Yves Leterme został oskarżony o rzekome próby wpływania na sędziów prowadzących proces dotyczący sprzedaży banku Fortis grupie BNP Paribas. 19 grudnia premier, razem z całym gabinetem, podał się do dymisji[8][9]. 22 grudnia Albert II przyjął jego rezygnację i poprosił o pełnienie obowiązków szefa rządu do momentu sformowania nowego gabinetu. Były premier Wilfried Martens został mianowany negocjatorem (explorateur) w celu prowadzenia rozmów na temat wyboru nowego premiera i stworzenia rządu. Przekonał on Hermana Van Rompuya do objęcia tego stanowiska. Albert II po uzyskaniu raportu 28 grudnia 2008 powierzył przewodniczącemu niższej izby parlamentu[10].
30 grudnia 2008 Herman Van Rompuy porozumiał się z liderami pięciu partii politycznych (CD&V, CdH, Open VLD, MR, PS), tworzącymi dotychczasową koalicję rządzącą, w sprawie jej dalszego utrzymania oraz kontynuacji prac gabinetu w prawie niezmienionym składzie. 30 grudnia 2008 Albert II mianował Hermana Van Rompuya nowym premierem Belgii i zaprzysiągł jego rząd[11][12].
W listopadzie 2009, po ostatecznej ratyfikacji traktatu lizbońskiego, premier Belgii zaczął być wymieniany jako jeden z głównych kandydatów do obsadzenia ustanowionego przez ten traktat stanowiska przewodniczącego Rady Europejskiej. Według doniesień prasowych jego osoba została zaakceptowana przez Francję oraz Niemcy, które chciały widzieć na tym stanowisku polityka z mniejszego państwa UE o dużych zdolnościach organizatorskich i koncyliacyjnych. Było to stanowisko przeciwne wobec Wielkiej Brytanii, mającej forsować kandydaturę byłego premiera Tony'ego Blaira. Szwecja, sprawująca przewodnictwo w UE, dążyła, by wybór przewodniczącego odbył się na zasadzie konsensusu zamiast na drodze głosowania, co przewidywał traktat. W tym celu w dniach poprzedzających wybór rozpoczęła konsultacje z szefami państw i rządów. Herman Van Rompuy potwierdził oficjalnie wolę ubiegania się o urząd[13][14].
19 listopada 2009 na specjalnym szczycie w Brukseli szefowie państw i rządów UE w drodze porozumienia wybrali Hermana Van Rompuya na pierwszego stałego przewodniczącego Rady Europejskiej[15]. Urząd ten objął 1 grudnia 2009, tj. w dniu wejścia w życie traktatu lizbońskiego[16][17]. Na początku marca 2012 został wybrany przez Radę Europejską na drugą kadencję na to stanowisko[18].
W związku z wyborem 25 listopada 2009 Herman Van Rompuy złożył na ręce króla dymisję ze stanowiska szefa belgijskiego rządu. Tego samego dnia Albert II nowym premierem kraju mianował Yves'a Leterme[19][20].
Herman Van Rompuy jest autorem licznych artykułów na tematy społeczne, polityczne i gospodarcze, a także autorem 6 książek[1][2]:
